Λυκόφως

Δειλινά στην Αττική: μαγικά όπως παντού.
 Δειλινά όπου δύουν οι ιδεολογίες μας, τα νιάτα μας, τα καλοκαίρια μας... Οδηγώ με τη μουσική να κρατάει το τιμόνι μου: ο Neil Young σε νέες περιπετειες. μια κιθάρα που κλαίει. Όποιο αυτοκίνητο έχει μείνει στην Αθήνα πρεπει να το συνάντησα κι όσα φανάρια βρήκα ήταν ολα κόκκινα. Μια φωνή έλεγε αστεία μέσα στο κεφάλι μου αλλά παραδόξως τώρα δε θυμάμαι πια κανένα.
Σαν το GPS που έχεις αγνοήσει και τώρα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη διαδρομη, έτσι και η συνείδησή σου σε ρωτάει: πού πάμε τώρα; "Όταν έχεις σκοτώσει μέσα σου κάθε παλιά σου αυταπάτη;" Ένα παράξενο καλοκαίρι που κύλησε χωρίς να το αντιληφθώ, διέφυγε λάθρα. "Λάθε βιώσας" και το καλοκαίρι. Ίσως θέλει να μου δώσει μια απάντηση: έχε τα καλά με τον εαυτό σου, ζήσε ήσυχα στην αφάνεια, κάνε αυτό που πιστεύεις σωστό και μην επηρεάζεσαι από τα τεκτενόμενα.
Δειλινά στην Αττική, όταν κανένας δεν σε χρειάζεται, σε κανέναν δε λείπεις και σένα σου λείπουν όλοι, σου λείπει "κάτι να πιστέψεις πολύ και ας πεθάνεις"



(Οι στίχοι είναι παραφράσεις στίχων του Μ. Αναγνωστάκη)

Πόρτο Λεόνε

Πρωί στο τρένο. Ένα κορίτσι μιλάει στο κινητό.Δυνατά. Μαθαίνουμε όλοι τι είπε ο αγαπητικός, σε ποιον, πόσο μ... είναι και άλλες λεπτομέρειες. Τα νιάτα της δε φτάνουν να καλύψουν ούτε να δικαιολογήσουν την προσβολή της αισθητικής μας από την κυτταρίτιδα που ξεχειλίζει από το μικροσκοπικό σορτσάκι. 

Επιτέλους φτάσαμε. 

Στον πιο όμορφο τερματικό σταθμό.....

Βοή, φασαρία, έργα στο δρόμο και στην πλατεία. Κόσμος. Ζωή. Καράβια που σαλπάρουν. Στο πεζοδρόμιο έξω από τον Άγιο Σπυρίδωνα πίνουν καφέ κάποιοι απόμαχοι ενώ ακούγεται από το τρανζιστοράκι το sarà perché ti amo ! Στο πλάι βιτρίνες με στολές. 

Σουρεαλιστικό σκηνικό.

 Όπως πάντα.

 Μ΄αρέσει εδώ. Αισθάνομαι οικεία. Αγαπώ αυτούς τους δρόμους που όλοι τους με κάποιο μαγικό τρόπο οδηγούν στη θάλασσα. 

Τώρα γιατί δεν έγινα Ολυμπιακός; 

Μυστήρια της παιδικής ηλικίας. (Αντιδραστικό παιδί ήμουν πάντα κι αυτοί αντιπαθητικοί....)

Τι όμορφοι όμως αυτοί οι γλάροι που νομίζεις ότι θα απογειωθούν μαζί με το σταθμό, μαζί με σένα.

Διότι πολύ αγάπησα τον Όλιβερ (Τουίστ)

Είπαμε πως ο κυνισμός είναι το προστατευτικό βερνίκι των ευαίσθητων ψυχών. Μέρες σαν κι αυτές όμως αποδεικνύεται πολύ λίγος για να μας προστατέψει επαρκώς. Χρειαζόμαστε μια ατσάλινη πανοπλία για να διασχίσουμε τους σωρούς της δυστυχίας που συσσωρεύονται γύρω. Πώς φοράς μια πανοπλία από μέσα; Πώς παλεύεται η ενοχή για την απλή σου καθημερινότητα σε αντιδιαστολή με αυτούς που δεν έχουν καν αυτό; Σε ένα σπίτι παράρτημα του jumbo θα εξαθλιωθεί η συνείδησή σου και φέτος μπουκωμένη φαγητά και γλυκά, συναναστροφές ψιλοαναγκαστικές, μεθυσμένη για να μένει σιωπηλή. Δεν τις θέλω τις γιορτές. Με βγάζουν από το βολικό νιρβάνα της ρουτίνας. Εκεί τουλάχιστον, όταν στην υπηρεσία κάτι προσφέρεις στους αναξιοπαθούντες βρίσκουν οι τύψεις κάποια παρηγοριά. 

Νερά- νούμερα - απορίες

Βούιξε το κεφάλι μου πια από τα τόσα νούμερα. Δισεκατομμύρια από δω, ποσοστά, αυξήσεις, μειώσεις.   Δεν καταλαβαίνω κιόλας... Δεν ξέρω αν φταίει η περιορισμένη νοητική μου ικανότητα, οι πενιχρές μου γνώσεις ή η στενομυαλιά μου. Αδυνατώ πάντως να κατανοήσω πώς οι κυβερνήσεις βρίσκουν διαρκώς πόρους να ενισχύουν τράπεζες και επιχειρήσεις αλλά δυσκολεύονται απίστευτα να καταβάλουν μισθούς και συντάξεις. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω σε τι θα ωφελήσει το κράτος η περικοπή των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Άλλο σημείο που έχω απορία είναι σε τι ακριβώς χρειάζονται τα κράτη και οι κυβερνήσεις όταν έχουν καταντήσει κλητήρες του μεγάλου κεφαλαίου και γιατί όλοι οι λαοί ανέχονται ακόμη μια χούφτα ανθρώπους να διαφεντεύουν τις τύχες τους. Μου είναι επίσης πολύ μακρινό και ακατανόητο τι μπορεί να χρειάζεται κάποιος τρισεκατομμύρια σε κάποια τράπεζα, κάπου- από έναν αριθμό μηδενικών και πάνω το πράγμα χάνει το νόημά του. Τι ηδονή μπορεί να αντλεί κανείς από τη συσσώρευση άυλου πλούτου και ταυτόχρονα να βλέπει τόση χειροπιαστή δυστυχία γύρω του;


Ουφ! Ευτυχώς σήμερα βρέχει. Έτσι βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο και το γεμίζω νερό. Όταν πηγαίναμε σχολείο, βγαίναμε στη βροχή και μουσκεύαμε μέχρι το κόκκαλο. Μας έκανε να αισθανόμαστε  ζωντανοί. Ας κάνω λοιπόν ένα διάλειμμα από τα μαθηματικά να μουσκέψω στη ζωή....


Μόνο που η ζωή τώρα είναι βαριά, δεν μπορεί να τρέξει στην αυλή- κατρακυλάει μόνο στην κατηφόρα.

Μη μου τους κύκλους τάραττε

Δε ζητάω τίποτα εξεζητημένο.
Μόνο να μη μ' ενοχλούν.
Να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω και όπως μπορώ και να παίρνω για αμοιβή χόρτα, ευχαριστώ και αυγά.
Ας πάρουν λοιπόν τα Lexus, τις Mercedes, τις Louis Vuitton, τα Donna Karan, κάτι άλλα ονοματεπώνυμα που δε θυμάμαι και να πάνε πιο πέρα.
Ως γνωστόν, όταν τα παχύδερμα του βάλτου τσακώνονται, την πληρώνουν τα μικρότερα ζώα που ζουν ανάμεσα στα πόδια τους.
Τα κουβαδάκια σας και σ΄άλλη παραλία....

Pinball wizard

Όταν είμαστε στην εφηβεία συχνάζαμε στα λεγόμενα "ουφάδικα". Τα φλιπεράκια, βασιλιάδες για τους πιο ρομαντικούς, ακόλουθους του Tommy, ο πάκμαν και η κυρά του, το βατραχάκι, αστεροειδείς και γαλαξίες μασούσαν κανονικά το χατζιλίκι μας. Εκεί δεν ήταν όπως με τα σύγχρονα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζουμε στον υπολογιστή μας, δωρεάν και αμέτρητα, χωρίς ποινή, χάσεις, κερδίσεις, παρά μόνο την τσαντίλα..... Εκεί στο όρθιο και στο βιαστικό, πολλές φορές υπό πίεση γιατί περίμεναν κι άλλοι να παίξουν, έπρεπε να βάζεις τα δυνατά σου, τα αντανακλαστικά σε εγρήγορση, διότι όταν έχανες- έχανες και ....game over.

Τώρα πάω κάθε μέρα σ' ένα νέο "ουφάδικο" : κάθε πίστα που ολοκληρώνω μου δίνει πόντους αλλά με οδηγεί ταυτόχρονα στην επόμενη που είναι πιο δύσκολη και πιο απαιτητική. Έτσι γίνεται διαρκώς: ρίχνω νομίσματα, χύνω ιδρώτα, παίρνω τα φρουτάκια, "τρώω" τα φαντάσματα, συνεχίζω μέχρι τελικής πτώσης.

Πώς μοιάζει η τελευταία πίστα; Δεν έχει γυρίσει κανένας να μας πει.....
(Έχει τελειώσει ποτέ κανείς το πάκμαν;)

Η εαρινή σύναξη των τοποτηρητών

Carlos Latuff

ἦλθ', ἦλθε χελιδὼν
καλὰς ὧρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα λευκά,
ἐπὶ νῶτα μέλαινα.

παλάθαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου
οἴνου τε δέπαστρον
τυροῦ τε κάνυστρον.
καὶ πυρῶν
ἁ χελιδὼν καὶ λεκιθίταν
οὐκ ἀπωθεῖται. 

πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;
εἰ μέν τι δώσεις· εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ θοὐπέρθυρον
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν·
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες.

ἂν δὴ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.
ἄνοιγ' ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι·
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.


Μάρτης ήτανε και τότε, το 1986 θαρρώ που πάλι βομβαρδίζανε τη Λιβύη...
Τότε βέβαια είχαμε κατέβει στα πεζοδρόμια, νεαρά παιδιά είμαστε...
Ύστερα ακολούθησαν κι άλλες ισημερίες :
 η χελιδών του πολέμου ποτέ δεν ξεχνούσε τα μέρη μας

και μεις όλο και ανοίγουμε τη θύρα
μη μας πάρουνε ολόκληρη τη θύρα και το υπέρθυρο
κατά πως λέει το τραγούδι...

Καλήν άνοιξη σας εύχομαι...


(τα δώρα προσφορά από την ακανόνιστη)

武士道 (ο δρόμος του πολεμιστή)

Η γη χορεύει στο ρυθμό των ρίχτερ
τινάζει το υδάτινο φουστάνι της πάνω στη φιγούρα
και καταπνίγει πόλεις και χωριά
ραγίζει κάτω απ' το τακούνι της
την ανθρώπινη ματαιοδοξία
και την επιστημονική του (αν)επάρκεια.
Ύστερα ορμούν οι αγορές.
Σαν τα όρνια της ερήμου
όπου συμφορά και καταστροφή
σπεύδουν να αποτελειώσουν τα πτώματα.

Όμως προσέξτε διότι πρόκειται για τη χώρα των Σαμουράι.
Προσήλωση, αυτοέλεγχος, άσκηση σωματική και πνευματική
Ηθικοί κανόνες και
(ξέρετε επί αποτυχίας)
Χαρακίρι....

Και τι είναι αυτές οι αγορές τέλος πάντων;
Βαρέθηκα ν' ακούω αυτή την απειλή
σαν το δράκο του παραμυθιού να ξεπροβάλει από παντού
σαν την κουτσομπόλα να επηρεάζεται από τις δηλώσεις του ενός και του άλλου.
Να ταπεινώνει τα κράτη.
"΄Εχουν κανόνες οι αγορές"
Τι κανόνες έχουν οι αγορές;
Κανόνες έχουν οι Σαμουράι.
Οι αγορές- και όσοι τεχνιέντως κρύβονται πίσω από αυτό το προσωπείο-
είναι σαν κάτι τάγματα Ιησουιτών αφιερωμένα στο Μαμωνά
Και ποιος ο ρόλος των κρατών στο κάτω- κάτω
εάν όλα διέπονται από τους νόμους των αγορών;
Κι αν τα κράτη χρωστάνε, ας δωθούν λοιπόν
Να δω τι θα κάνουν οι αγορές με τα δάση, τα ποτάμια
τι θα κάνουν με τις ανθισμένες κερασιές
με τους ερωτευμένους ανθρώπους
Ξέρουν να γελούν οι αγορές;

Ας πάρουν λοιπόν ό,τι υπάρχει πάνω σε αυτή τη γη-
έτσι κι αλλιώς ψεύτικη είναι η κυριότητα πάνω σε ο,τιδήποτε
μια και ξέρουμε πόσο μάταια είναι όλ' αυτά
και στο επόμενο στροβίλισμα της γης πάνω στο χορό
ποιος άραγε θα επιβιώσει.

(Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος στο Τόκυο.
Ήδη οι νεραντζιές της Αθήνας σε κερνούν κάθε βράδυ άρωμα μέχρι μέθης
εξ ου και η παραληρητική ανάρτηση αυτή)

Χωρίς λόγια

#Cartoon - #Tsunami in #Japan - #Earthquake on Twitpic

Κομοδίνο, το θέλει κανείς;

Όλο και συχνότερα βλέπω στα σκουπίδια ολόκληρες οικοσυσκευές: καναπέδες, κρεβάτια, ντουλάπες σε τεύχη. Πορτοπαράθυρα, είδη υγιεινής, δομικά υλικά... Όλη η Αθήνα ανακαινίζει ή όλοι οι γονείς ετόλμησαν την τελευταία τους έξοδο συγχρονισμένα. 

Θα έπρεπε να χαίρομαι με το ξήλωμα του παλιού. Ό,τι πετιέται κάνει χώρο στο καινούριο που θα 'ρθει. Η πόρτα που κλείνω πίσω μου είναι το βήμα για "το ωραίο ταξίδι". 

Τουναντίον μου φέρνει μια ακατανόητη θλίψη.

- Ήσουν ένα ωραίο/χρηστικό αντικείμενο- τελείωσε η αποστολή σου- έξω, χωρίς αναβολές, χωρίς δυσμενή μετάθεση στην αποθήκη. 

(Εδώ πλέον κάνουν το ίδιο με τους ανθρώπους!)

Αντί να μου φαίνονται θλιβεροί οι σωροί των παλιών επίπλων που περιμένουν το απορριμματοφόρο θα έπρεπε να μου φαίνονται απέραντα θλιβερά τα κουφάρια των παλιών ζωών που επιμένουμε να συντηρούμε εντός μας. 

Αχ- να ανακαινίζαμε με τόση σπουδή και τον εσωτερικό μας κόσμο!!

Ακόμη ζω υπογείως

Κάτω από τα παπλώματα κρύβεται μια σήραγγα σαν του μετρό.
Άλλοτε ήρεμα περιδιαβαίνω, συνομιλώντας με τα όνειρά μου.
Άλλοτε κουτρουβαλώ κακήν κακώς ψάχνοντας μόνο την ανάπαυλα του πολεμιστή.
Τελευταία μου δίνει όλο και πιο συχνά την ψευδαίσθηση μιας φωλιάς.
Κουλουριάζομαι σα φίδι κάτω από την πέτρα και αρνούμαι να κουνηθώ.
Τα καθήκοντα κι η ηθική με τραβάνε απ' τα μαλλιά.
Κουράστηκα να συγκρούομαι, θέλω να μείνω κουκουλωμένη.
Άλλωστε οι φωλιές φτιάχνονται από τα πιο ευτελή υλικά: κουρέλια, ξερά κλαδιά και λάσπη.
Κάποτε το σκάψιμο των λαγουμιών αυτών ίσως είχε κάποιο νόημα.
Τώρα όλο και πιο δύσκολο μου μοιάζει.
Δεν είναι όμως καιροί για να δειλιάζουμε.
Ανασυγκρότηση. Αυτοσυγκράτηση.
Η βλακεία είναι ανίκητη αλλά δεν μπορεί να είναι αιώνια.
Κι αυτό το σύστημα που έφτασε να τρέφεται από τις σάρκες του θα εκραγεί κάποτε από τη συσσώρευση της ενέργειας που δεν έχει εκτονωθεί.
- Πού πας;
(Ρώτησε η μάνα του)
-Μπροστά, ελπίζω...

Στις βιβλιογειτονιές

Τα βιβλία φλυαρούν σε μια καταδική τους γλώσσα. Γεμίζουν οι φωνές τους τις σιωπές.
Τα ποιήματα κελαρύζουν σαν ποτάμια, ενίοτε σα χείμαρροι.
Τα δοκίμια αγορεύουν.
Τα μυθιστορήματα διηγούνται σα γιαγιάδες, αποκοιμίζουν ή μαγεύουν, διεγείρουν ή γαργαλάνε.
Μερικά βιβλία μουρμουρίζουν σα γεροντοκόρες. Τα κλείνεις και η γκρίνια σε ακολουθεί ακόμη.
Άλλα πάλι τραγουδούν. Σε συνοδεύουν όλη την ημέρα με μια μελωδία που ακούγεται μέσα στο κεφάλι σου μέχρι να γυρίσεις κοντά τους.
Μένουν σε γειτονιές λίγο σκονισμένες, όπου τα δάχτυλα περπατάνε με αγάπη και προσοχή.
Χορταίνουν χάδια αν τύχουν της εύνοιάς σου ή μπορεί να ποδοπατηθούν εάν σε νευριάσουν.

"Τα σύννεφα κρέμονταν στην άκρη του ουρανού σαν απλωμένα ρούχα...."
Κάπου θα το' χω διαβάσει κι αυτό. Μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό με το φως της ανατολής όπως οδηγώ το πρωί για τη δουλειά. Όλα κάπου τα έχω διαβάσει. Οι λέξεις, κόρες αλλονών, παντρεύτηκαν στο σπίτι μου και τώρα μένουν μαζί μου.
Στις βιβλιογειτονιές δεν έχω αγνώστους. Όλοι μου είναι κατά κάποιον τρόπο συγγενείς. Με έχουν μεγαλώσει ή τους έχω υιοθετήσει. Τα πίναμε μαζί νύχτες ατελείωτες στο όνομα της γνώσης, της θλίψης ή της διασκέδασης.
(Δε θα ξεχάσω το Σαββατοκύριακο που μου χάρισε το "Όνομα του Ρόδου", χειμώνας στη Θεσσαλονίκη- δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω μέχρι να φτάσω στο οπισθόφυλλο)

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ψάχνοντας ένα μικρό βιβλιαράκι του Τάκη Βαρβιτσιώτη.
Μέσα στα ράφια χάθηκα για λίγο, βρέθηκα αλλού και οι ψίθυροι των βιβλίων μου όλοι μαζί δεν ακούγονταν καθόλου σαν κουτσομπόληδες που περιμένουν σε κάποια ουρά, παρά μονάχα σαν το θρόισμα των ξερών φύλλων  στο χειμωνιάτικο αέρα. 

Χειμερινό ηλιοστάσιο

Θα προσγειωθώ ανώμαλα όπως συνήθως. Θα σπάσω τα μούτρα μου στο τζάμι της βιτρίνας που δε φαίνεται, θαμπωμένη από τα φώτα και τα χαμόγελα. Θα αγοράσω όλα τα κουτιά από το κοριτσάκι που πουλάει σπίρτα. Η πανσέληνος θα φέγγει χλωμή, σα φανάρι, ξεχασμένη στον ουρανό της αυγής. Και δε θα ξημερώνει, δε θα ξημερώνουμε, δε θα ημερώνουμε. Μου αρέσει αυτή η ατέλειωτη νύχτα, η μεγαλύτερη όλου του χρόνου. Κι ακόμα πιο πολύ μ' αρέσει η ερημιά. Όταν μόνο τ' αστέρια σιγολάμπουν τυλιγμένα στην παγωνιά και την ομίχλη. Αυτή η νύχτα, κόντρα σε όλες τις δήθεν μέρες, μου μοιάζει πιο αληθινή.

Κρύο....

Έστω κι έτσι
Βεβιασμένα, κάπως μίζερα
Θα κλείσει ο κύκλος των εποχών
Ήρθε το κρύο που όλοι περιμέναμε
Να αποστειρωθεί ο αέρας
Να συσταλθούν τα αγγεία
Να παγώσουν τα χέρια
Έστω κι έτσι
Έφυγε το μουμιοποιημένο καλοκαίρι
Να επιταχυνθούν οι ρυθμοί της σκέψης
Μήπως και βρεθεί μια κάποια λύση....

Κυριακή, κοντή γιορτή.

Κολοκύθια χοντροκομμένα για το μουσακά της μαμάς.
Ψηφοδέλτια και playmobil. Ο αδερφός μου, τα παιδιά του, η μικρή μας αδερφή...
Μικρό σόι, δε μείναμε και πολλοί.
Εκλογές: σαν παλιά Κυριακή- όλοι γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι.
Οι μικροί να ψιλοβαριούνται μέχρι να τους πεις ότι μπορούν να σηκωθούν (και να σηκώσουν τον κόσμο...)

Ψευδαίσθηση οικογενείας. Ψευδαίσθηση δημοκρατίας. Ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ψευδαίσθηση δύναμης...

(Κι ύστερα τους πείραξε το κάπνισμα- αφού με ένα ναρκωτικό καταφέρνουμε να ζούμε όλοι, τι νομίζετε;)

Όταν δεν γράφω αντιγράφω...

(Να ρίξουμε και λίγο κόκκινο στο μίγμα διότι τελευταία ό,τι κι αν γράψω βγαίνει μαύρο)

(http://uhuru66.blogspot.com)

Σας θυμίζει τίποτα;

"Παλιατζή, πάρτα όλα..."

Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς χωριά, χωρίς σπίτια που από-πάππου-προς-πάππου φιλοξενούν την οικογένεια μαζί με όλα της τα προικιά: φωτογραφίες, κατσαρολικά, κεντήματα, γράμματα, καρτ-ποστάλ, κοσμήματα, βιβλία, σημειώματα, μωρουδιακά, μαξιλαράκια του καναπέ.

Αυτοί οι άνθρωποι κάποτε θα κληθούν να χωρέσουν όλη τους τη ζωή σε κούτες, να την αφήσουν στο πεζοδρόμιο ή να γεμίσουν το σπίτι τους άχρηστα πράγματα υπομένοντας ίσως του συντρόφου τους την γκρίνια. Καταλαβαίνω πως είναι τελείως βλακώδες να δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς την παιδική σου κούκλα, όταν είσαι πια σαράντα και... Παρ' όλ'αυτά οι ψυχές μερικές φορές είναι σαν τα μαλάκια: αν τους πάρεις το καβούκι αφυδατώνονται μέχρι θανάτου.

Πόση σαβούρα μπορεί να αντέξει ένα νοικοκυριό; Πόση κατανόηση μπορούν να δείξουν οι άλλοι, άσχετοι άνθρωποι όταν σε βλέπουν να στοιβάζεις στο ζωτικό τους χώρο εργόχειρα προγόνων που ποτέ δε γνώρισαν και θυμητάρια ένα σωρό; Τι αρρώστεια είναι αυτή, το δέσιμο με τα πράγματα!
Εδώ έφυγαν οι άνθρωποι, για τα πράγματα θα καθόμαστε να σκάμε; Κι όμως: όσο το περιβάλλον μένει ανέγγιχτο, είναι κάπως σα να ζουν κι αυτοί ακόμα. Μα ως πότε θα διατηρούμε αυτά τα αυτοσχέδια μαυσωλεία;  Είναι αυτονόητο πως πρέπει να ξεκολλάμε και να προχωράμε. Κάθε τέτοια εκκαθάριση  όμως μοιάζει σαν ξεριζωμός.

Ουφ! Δε θέλω άλλα πράγματα- θέλω να είμαι νομάς, άστεγος, όλη μου η κινητή περιουσία να χωράει σε ένα κουτί- να μη βρεθούν κι άλλοι μετά από μένα να συγκινούνται ασκόπως πάνω από ένα γάντι (που ούτε καν το ταίρι του δε θα μπορούν να βρουν!)

Χελώνες

Όταν ήμουν παιδί φοβόμουν τις χελώνες.
Ήταν περίεργο γιατί δε φοβόμουν σχεδόν τίποτα άλλο.

Τα μάτια τους έμοιαζαν να με κοιτούν από τα βάθη των αιώνων.
Καθεμιά κουβαλούσε πάνω της την ηλικία όλου του είδους.
Ρυτίδες αμέτρητες από γεννησιμιού τους, χωρίς να απολαύσουν ποτέ τη βελούδινη όψη της νιότης.

Κι αυτή η απελπιστική βραδύτητα σέρνοντας το καβούκι.... Σαν τιμωρία χωρίς ελπίδα λύτρωσης.

Έπειτα ανακάλυψα  μιαν άλλη ιδιότητα που είχαν: δε λοξοδρομούσαν. Ήταν ικανές να προσπαθούν να μετατοπίσουν τον ...τοίχο σπρώχνοντάς τον μερόνυχτα αντί να αλλάξουν κατεύθυνση!

Με τον καιρό άλλαξε  η στάση μου απέναντί τους. Μαλάκωσα, δεν αγριευόμουν πια. Μέχρι που τις συμπάθησα κι όλας, ένεκα μια μακρυνή συγγένεια που ένιωθα να μας ενώνει.

Αργότερα τις χρησιμοποιούσα στη δουλειά μου σα μοντέλο: το "σύνδρομο της χελώνας"  είχε μεγάλη πέραση, με βοηθούσε να εξηγήσω διάφορες επιστημονικούρες σε απλούς ανθρώπους με απλό τρόπο. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο, κάτι συνέβαλε και η οικολογία, αποκαταστάθηκαν πλήρως οι σχέσεις μας.

Το τελευταίο πράγμα που διάβασα γι' αυτές και νομίζω πια ότι θα τις κάνω φίλες, ήταν αυτή η φράση που αναφέρεται στη συνήθειά τους να μη στρίβουν για να αποφύγουν κάποιο εμπόδιο:

" Το αποκορύφωμα της κατάρας που τις κυνηγά, είναι αυτή η τυρρανική τους κλίση για ευθύτητα μέσα σ' έναν τόσο άθλιο και φτηνό κόσμο"
Χέρμαν Μέλβιλ

Πριν την πανσέληνο

Κάπου μέσα στην άμμο, εκεί που καθόμαστε με τους φίλους μας, βρίσκουμε πράγματα πολύτιμα.
Τότε για λίγο η πραγματικότητα ξεμακραίνει και η ακρογυαλιά γίνεται καράβι.
Στο καράβι αυτό των ονείρων μας παίζουν κρυφτό όλοι οι ήρωες του παραμυθιού, ενσαρκωμένοι από τα παιδιά μας.

Η Κρυσταλλένια στο ρόλο της Τinkerbell και ο μπαμπάς της στο soundtrack
(σύνθεση δική του)