Αλφάβητο

Αρκετά.
Βαρέθηκα.
Γκρίνια
Διαρκώς.
Έλεος!
Ζεστάθηκες;
Ήλιος ή ήλος
Θέληση
Ιδιοτροπία
Καρδιοχτύπι
Λαχτάρα
Μουσική
Νιότη
Ξύπνημα
Όνειρο
Πνεύμα
Ροή
Συνείδηση
Ταξίδι
Ύφος
Φλόγα
Χάδι
Ψάξιμο
Ωριμότης

Colgate

Μερικές φορές η ζωή σου χαμογελάει
μ' ένα χαμόγελο πλατύ και λαμπερό
σα διαφήμιση οδοντόκρεμας.
Ύστερα το πλάνο ανοίγει
και δε βλέπεις παρά μια
απαστράπτουσα τεχνητή οδοντοστοιχία.

(Πόσες φορές να στο πω:
μην εμπιστεύεσαι τις διαφημίσεις!
Είναι η πιο αποτελεσματική προπαγάνδα)

Ρους

Η ζωή ποτάμι είναι
Σκάσε και κολύμπα
Φερτά υλικά επιπλέουν γύρω σου
Μερικές φορές σε τραυματίζουν
Δεν είσαι μόνος σε αυτήν την πλεύση
Πολλοί έχουν παρασυρθεί
Άλλοι έπεσαν μέσα από μόνοι τους
Μερικοί κολυμπούν
Άλλοι ξαπλώνουν
Άλλοι πάλι πνίγονται
Πολλοί το απολαμβάνουν
Το ποτάμι κυλά
Πότε ορμητικό- πότε γαλήνιο
Ποτέ δε στέκεται
Ακόμη κι αν λιμνάζει μερικές φορές
Όσοι διάλεξαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα
Είναι λογικό ότι θα κουραστούν περισσότερο
Μπορεί να δουν όμως
Καινούριους τόπους
Ή να αλλάξουν κατεύθυνση
Και μην ξεχνάτε
Ότι αν φτάσετε στο τέλος
Ανοίγεται μπροστά σας
Λυτρωτικός ο ωκεανός.

Ρώτησαν τι προτιμάς
Τη σκόνη ή τη λάσπη
Κι απάντησα
Τη θάλασσα
Γιατί η σκόνη
Με λίγο νερό
Λάσπη γίνεται
Όμως η θάλασσα
Όλα τα σβήνει
Όλα τα ξεπλένει
Τους βράχους τρώει
Και παρασέρνει
Ότι βρει στο διάβα της
Αναγεννημένος
Όποιος στη θάλασσα
Ξεπλυθει
Από σκόνες και λάσπες
Θα βαδίσει ξανά
Προς τον ήλιο.

Δεν έχω λόγια....

Εύγε!
Όλα τα είχαμε δει- το είδαμε κι αυτό...
Να ξέρετε λοιπόν ότι σε αυτή τη χώρα ψηφίζοντας "σοσιαλισμό" βάζετε το ΛΑΟ(Σ) στην εξουσία.
(Τι περιμένετε μια νύχτα με τέτοιο φεγγάρι....
Βγήκαν παγανιά οι λυκάνθρωποι.)

                                           Φεγγαροπαρμένοι
Τα όνειρα έκλεισαν τα φτερά τους  και προσγειώθηκαν στην αυλή μου σιωπηλά.
Κάποιος είχε ξεχάσει μια ασημένια μπάλα στην ταράτσα.
Σκουπίδια και κολώνες της ΔΕΗ φύτρωναν ανάμεσα στα αρχαία μνημεία.
Μεταλικοί φοίνικες έριχναν την τεχνητή σκιά τους στη θάλασσα
Πάνω σε σκάφη πολυτελείας....

Κι όμως τα πιο όμορφα ταξίδια αδερφέ
Τα κάνεις με μια χάρτινη βαρκούλα
Στη σκάφη εκείνη της γιαγιάς την ξεχασμένη
Εκεί που πίνουν τα πουλιά νερό
Και καθρεφτίζεται το φεγγάρι ολοστρόγγυλο.

(-Κάποιος έχει ξεχάσει μια ασημένια μπάλα στην ταράτσα
-Όχι, είναι η πανσέληνος).

Αποδιοργάνωση

Αύγουστος σκληρός

Ο ουρανός κουκούλα

Σε στραγγαλίζει

Στη ζεστή άμμο
Χωρίς να φτάσεις ποτέ

Ως τη θάλασσα

Ασπρόμαυρο

Όταν κατέγραφα τη ζωή μου στο σελουλόιντ κανείς δε βρέθηκε να με προειδοποιήσει.
Όταν πασάλειψα τα χέρια μου με το παχύρευστο κόκκινο υλικό πανικοβλήθηκα.
Στην αρχή νόμιζα πως είναι αίμα...
Δεν ήταν όμως, παρ' όλο που κολλούσε και μύριζε σαν αίμα.
"Λώνει", σκέφτηκα. "Η ταινία της ζωής μου λιώνει- καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μου!"
Δεν έλιωνε όμως- απλώς ξέβαφε.
Έφευγε το χρώμα- άδειαζε, μου λέρωνε τα παπούτσια.
Χρώμα πηχτό να χύνεται στο πάτωμα και να μένει εκεί:
Ένας λεκές από σωληνάρια τέμπερας πατημένα κι ανακατεμένα.
Όχι δε λιώνει, απλώς ξεβάφει.
Μια ασπρόμαυρη ταινία μπορεί κάλλιστα να έχει καλλιτεχνική αξία.
Ιδιαίτερα αν μπορείς να βλέπεις τα χρώματα μέσα στο παιχνίδι με τις σκιές.

Το παραμύθι

Τώρα κάθεσαι ήσυχα στο πεζοδρόμιο και καταμετράς
κοντόφθαλμους σχεδιασμούς, τυχαίες συνευρέσεις, ανώφελες θυσίες
η γιορτή έχει από ώρα τελειώσει κι οι μουσικοί έχουν πια φύγει
ο άνεμος μόνος ανακατεύει τα σκουπίδια

ο Δον Κιχώτης βρήκε τα λογικά του αλλά όχι τη Δουλτσινέα
ο κουμπάρος πέθανε, ο γάμος σχόλασε
κι η σάρκα των δυο σε μια έγινε βορά στα σαρκοφάγα
(κι εσύ τώρα ποντικαρά μου περιμένεις ακόμα να γίνεις αμαξάς;;;
το ρολόι χτύπησε δώδεκα και η άμαξα έγινε κολοκύθα μια για πάντα
η Σταχτοπούτα γοβάκι δε θα βρει
γιατί ποδοπατήθηκε και έγινε κομμάτια.)

Η παρηγοριά

Ήταν μεγάλη η νύχτα κι εγώ μικρή.
Φως πουθενά κι η γη τραχιά και άγνωστη.
Δεν έβλεπα, δεν ήξερα προς τα πού να τραβήξω.
Φοβόμουν και κρύωνα.
Σε κρατούσα σφιχτά από το χέρι όμως.
Αυτό ήταν όλη μου η παρηγοριά.
Όλη μου η περιουσία ήταν αυτό το χέρι.

Σου μιλούσα χωρίς να απαντάς.
Μάλλον δεν ήξερες τι να μου πεις.
Μου έφτανε που με άκουγες.
Ίσως μου έφτανε που άκουγα εγώ η ίδια τη φωνή μου.

Και το χέρι σου
Τι κρύο που ήταν!
Ήταν όμως κρύα κι η νύχτα
Κι άλλωστε....
Μπορεί κι εσύ να φοβόσουν
Να αγωνιούσες
Δεν το 'λεγες όμως, μη με τρομάξεις.

Περπατούσαμε λοιπόν 
μικρή εγώ, γατζωμένη
σ ' αυτό το χέρι που με οδηγούσε
μιλώντας χωρίς νόημα
έτσι απλώς για να μιλώ.
Σκοντάφτοντας...

Όταν εχάραξε
έβαλα τα χέρια βαθιά μέσα στις τσέπες μου.

Θα' ταν αλλόκοτο το δίχως άλλο
να περπατώ κρατώντας σφιχτά στη χούφτα μου
ένα κομμένο χέρι...

Φούσκες

Φυσάς με προσοχή
Μεγαλώνει αυτή- όλο και μεγαλώνει
Μέχρι που αποκολλάται μαλακά
Και ίπταται
Φεύγει
Τι όμορφη που είναι!
Τι μαγικά που ταξιδεύει
Πόσα χρώματα!
Ύστερα άλλη, πιο μεγάλη....

Υπνωτίζεσαι
Από παιδί....

(Αν και το ξέρεις- και πολύ καλά το ξέρεις-
πώς τελειώνουν όλ' αυτά....)

 

Κρύο....

Έστω κι έτσι
Βεβιασμένα, κάπως μίζερα
Θα κλείσει ο κύκλος των εποχών
Ήρθε το κρύο που όλοι περιμέναμε
Να αποστειρωθεί ο αέρας
Να συσταλθούν τα αγγεία
Να παγώσουν τα χέρια
Έστω κι έτσι
Έφυγε το μουμιοποιημένο καλοκαίρι
Να επιταχυνθούν οι ρυθμοί της σκέψης
Μήπως και βρεθεί μια κάποια λύση....

Η ζωή είναι ποτάμι, κολύμπα!

Όταν ηχούν οι σάλπιγγες τ' ουρανού,
οι άνθρωποι σωπαίνουν.
Το κλάμα της νύχτας το πνίγει το σκοτάδι
και η βροχή παίρνει μαζί της τα κομμάτια σου.
Σε λίγο οι οδοκαθαριστές θα σκουπίσουν
τα γυαλιά απ΄την σπασμένη σου ψυχή,
θα εξαφανίσουν τα χνάρια όσων πέρασαν.
Κι εσύ που στέκεις μόνο και θυμάσαι
μοιάζεις πιο πεθαμένος απ΄τους πεθαμένους
αφού δεν προχωράς και μόνο στέκεσαι.
Γιατί θάνατος δεν είναι να σταματάς να αναπνέεις-
θάνατος είναι η κάθε μέρα που δε δημιουργείς,
δε φτιάχνεις, δεν κινείσαι
Θάνατος είναι οι μνήμες που καταβροχθίζουν το παρόν
και απειλούν το μέλλον.
Κουνήσου, προχώρα, μην τελματώνεις....
Η ζωή έχει το κακό συνήθειο να συνεχίζεται
και έχεις χρέος να ακολουθείς
σαν καλός στρατιώτης που πάντα ήσουν....

Homo automobilis

Η χρωματιστή σου λαμαρίνα
Στέκεται ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο.
Εδώ κλεισμένη απολαμβάνω
Τη μοναχική μου διαδρομή στη ζωή.
Κυλάς στην άσφαλτο
Με πας μακριά
Ταχύτητα συμβατή με αυτή του νου
Όλα περνάνε πίσω από το τζάμι:
Σκουπίδια, ζητιάνοι, δυστυχία
Κλειστά παράθυρα, ησυχία- μουσική
Ό,τι μ' αρέσει
Έτσι κυλάμε αγκαλιά και ταξιδεύουμε
Ένα μέτρο ασφαλείας από την πραγματικότητα
Διαρκής κίνηση
Δε σκέφτομαι τίποτα δεν πάω πουθενά
Απλώς δε θέλω να σταματήσω
Η χρωματιστή σου λαμαρίνα
Θα με συνοδέψει τρυφερά προς την έξοδο
Ολόισια στο γκρεμό......

Παλιά τετράδια

Να ζήσω σα φλόγα που περνά και χάνεται
μέσα σε μια λάμψη, μέσα σε μια έξαψη...
Μα σαν πρέπει να καίω τους άλλους για να ζω
άραγε αντέχω;

Φυσάει ένας αέρας δροσερός και παίρνει τη ζωή μου στα μουγγά
μαζί με ένα σωρό κίτρινα φύλλα.
Παλιό ημερολόγιο, μαδάει στον έρημο δρόμο, σκορπίζεται.
Παιδικά χρόνια, εφηβεία..
Να- για πιάσε εκείνη τη σελίδα εκεί, είναι θαρρώ
ο πρώτος μου έρωτας...
-Θέλεις να ξαναζήσεις- ίσως
-Όχι, όχι, ήταν όλα πολύ σκληρά
τα άντεξα τότε- δεν ξέρω αν μπορώ ξανά.

Κι όμως όλα γυρνούν, έρχονται πίσω
δεν μπορείς πια να κρυφτείς
πώς νόμισες ότι ξεμπέρδεψες με τα φαντάσματα;
'Ηρθε ο Σεπτέμβρης, μα δε φτάνει ο αγιασμός.
Σκιές παραμονεύουν μέσα στον ύπνο σου
Πώς να γλυτώσεις από το φόβο που καραδοκεί
πίσω από τα βλέφαρά σου;

(Στη δουλειά- εκεί νομίζεις ότι δε σε βρίσκουν
επειδή ο πόνος των άλλων σκιάζει το δικό σου)

....ακόμα παλεύεις;
Χαρτιά, μυαλά, όλα κουβάρι
Σκίσ'τα και πέταξέ τα όλα
είναι αργά
μα ίσως προλάβεις το τελευταίο απορριμματοφόρο.

Η σκιά

Ο θάνατος είναι ένα μαύρο πουλί
Κόβει κύκλους ψηλά και ρίχνει τη σκιά του
Γύρω από τον εκλεκτό σε μεγάλη ακτίνα
Αν τον ορέγεται καιρό
Είναι μεγάλος ο κύκλος
Μεγάλη κι η σκιά
Αν ξαφνικά τον δει
Σκιά δεν υπάρχει
Εκεί που είναι το όρνιο κουκίδα στον ουρανό
Εκεί εφορμάει και αρπάζει τη λεία.

Όποιος καιρό έχει ζήσει κάτω από τη σκιά
Ξέρει τι βάρος έχει.
Βάρος που γίνεται αβάσταχτο.
Ο φόβος του θανάτου είναι χειρότερος
Κι από το θάνατο τον ίδιο

Φτεροκοπάει κατεβαίνοντας και
Σύννεφο σηκώνεται η σκόνη
Σύννεφο που παίρνει τον εκλεκτό
Τον ανυψώνει μέσα στο φως
Θάμβος οράσεως, ρίγος και δέος.

Τώρα ήταν εδώ
Τώρα δεν είναι

("Τώρα" και αόριστος- δεν πάνε μαζί
Είναι για να τονίσουν το παραλογο.)

Τώρα ήταν εδώ.

Πάντα θα είναι.

Ας διώξει κάποιος αυτό
Το ενοχλητικό πουλί
Τόσο έφαγε
Ακόμα εδώ γυρίζει.....

Μετά

Κλειστές πόρτες, κλειδωμένα συναισθήματα
δωμάτια αδειανά, συσκευασμένες αναμνήσεις,
εισητήρια, μαγκωμένες αρθρώσεις,
χρειάζομαι ένα ποτό- ο,τιδήποτε-
γυαλιά ηλίου τη νύχτα
ψυχραιμία
τέλος- αρχή
πού ήσουν, πού πας
τίποτα δεν έχει πια σημασία.

διάλεξες

φύγε

έφυγε

ποιος ξέρει τώρα

καλοκαίρι είναι
όλα θα περάσουν
είναι μαθηματικά εξακριβωμένο

(τι θα μείνει στο τέλος, αυτό είναι που με νοιάζει).

Θέρος, ανίκητο εις την μάχην...

Φοβάμαι το καλοκαίρι, τον πνιγηρό αέρα του,
σα να' χει χνούδι
κολλάει στα ρουθούνια σε κάθε ανάσα,
άλλοτε αρωματισμένος και άλλοτε
ποτισμένος χλωροφόρμιο...

Φοβάμαι το καλοκαίρι, που η κόπωση μεγεθύνεται
η νύστα γίνεται ανίκητη
κι ο ιδρώτας αφήνει τα χνάρια σου παντού
σα να 'σαι σαλιγκάρι...

Φοβάμαι το καλοκαίρι, τα ορθάνοιχτα παράθυρα
σα μάτια σε κοιτάζουνε διαρκώς
και σαν ηχεία μεταδίδουνε τη σκέψη σου
στους δρόμους...

Φοβάμαι../
το καλοκαίρι, η επιθυμία για ζωή γίνεται ανάγκη
και η ανάγκη, ανικανοποίητη, θάνατος γίνεται....

Μια μη- ανάμνηση

(Κλωνάρι το κλωνάρι πάει το δέντρο και
-ως γνωστόν- δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται....)

Τώρα τι μένει άραγε από μια αυλή του μεσοπολέμου,
κάπου στα νότια της Ακρόπολης;
Ούτε καν η ανάμνηση, αφού κανείς πια
δεν θυμάται το παλιό σπίτι
(με το πιάνο στο πάνω πάτωμα)
τους χωμάτινους παράλληλους δρόμους
(με το τραμ στη μέση του κεντρικού)...

- Μα τι λες; Εσύ τι ξέρεις για όλ' αυτά;
Εσύ δε γεννήθηκες παρά πολύ αργότερα
όταν οι μπουλντόζες επελαυναν
και οι πολυκατοικίες υψώνονταν τροπαιοφόρες....

Λέω γι' αυτά που δεν έζησα
λέω γι' αυτά που δεν είδα
μα τώρα που έφυγαν οι πιο παλιοί
κάποιος πρέπει να μείνει
γι' αυτά να μας μιλάει....

Φάλαινα σε χειμερία νάρκη

Από το φυσητήρα μου πετώ πυροτεχνήματα σε μέρα γενεθλίων.
Ουρανός που δε νυχτώνει, ηλιοστάσιο του Καρκίνου
"Η θάλασσα στο φοβερό μισόφωτο"*
Κι εγώ να πλέω στ' ανοιχτά, μισοζωντανή
σα φάλαινα σε χειμερία νάρκη

Το περίγραμμά μου στρογγυλό νησί,
ακατοίκητο, στ'ανοιχτά του μώλου
Ax Moby Dick
Moby Dick
ο Αχαάβ παραμονεύει
να σου καρφώσει το φαρμακερό καμάκι
ανάμεσα στα μάτια σαν και πρώτα

Ακόμα και τότε
θα βγαίνουν απ' το φυσητήρα μου
πεταλούδες άσπρες και ροζ
μέσα σε ανατολές
μπροστά από το αχνό αντιφέγγισμα της Πάτμου
όταν το φεγγάρι και ο ήλιος θα συναντηθούν
και η πανσέληνος θα λουστεί στο φως του δειλινού
του Ιουλίου στις αρχές που η μέρα δεν τελειώνει
Η θάλασσα στο τρυφερό μισόφωτο
κι αυτή η μισοζωή να γίνεται μισοθάνατος.....

(Εντάξει Πινόκιο, είσαι ασφαλής τώρα.)

*Στίχος του Τάκη Σινόπουλου

Άστοχη Άνοιξη

Νύχτες από χαρτί.
Μπορείς να ξεπλύνεις το πρόσωπό σου με τις λέξεις;
Την ψυχή σου;
Ύστερα θα κολλήσεις τα χαρτιά στα τζάμια
Να μην μπαίνει φως.
Παιδιά κηδεύονται και γέροι βασιλεύουν
Ατάλαντοι χορεύουν πάνω στα μάρμαρα
Ποδοπατώντας το δράμα μας.
Δώστε μου πίσω την άνοιξη που δεν έζησα
Δώστε μου πίσω τα χαμόγελα που είχα φυλαγμένα
Δε σέβεστε πια τίποτα
Σκυλεύετε τα μνήματα
Και αρέσκεστε στα ανθρώπινα ρετάλια.
Μην ξηλώνετε την ελπίδα μας.
Δεν έχουμε δα και τίποτα άλλο
Να σκεπάσουμε τη γύμνια μας.
Αφήστε να θάψουμε τουλάχιστον
Με όση τιμή τους πρέπει
Τους νεκρούς μας
(Τους άδικα νεκρούς όλου του κόσμου).
Ελπίζω να στοιχιώσουν τον ανέμελο ύπνο σας...