Colgate

Μερικές φορές η ζωή σου χαμογελάει
μ' ένα χαμόγελο πλατύ και λαμπερό
σα διαφήμιση οδοντόκρεμας.
Ύστερα το πλάνο ανοίγει
και δε βλέπεις παρά μια
απαστράπτουσα τεχνητή οδοντοστοιχία.

(Πόσες φορές να στο πω:
μην εμπιστεύεσαι τις διαφημίσεις!
Είναι η πιο αποτελεσματική προπαγάνδα)

Ρους

Η ζωή ποτάμι είναι
Σκάσε και κολύμπα
Φερτά υλικά επιπλέουν γύρω σου
Μερικές φορές σε τραυματίζουν
Δεν είσαι μόνος σε αυτήν την πλεύση
Πολλοί έχουν παρασυρθεί
Άλλοι έπεσαν μέσα από μόνοι τους
Μερικοί κολυμπούν
Άλλοι ξαπλώνουν
Άλλοι πάλι πνίγονται
Πολλοί το απολαμβάνουν
Το ποτάμι κυλά
Πότε ορμητικό- πότε γαλήνιο
Ποτέ δε στέκεται
Ακόμη κι αν λιμνάζει μερικές φορές
Όσοι διάλεξαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα
Είναι λογικό ότι θα κουραστούν περισσότερο
Μπορεί να δουν όμως
Καινούριους τόπους
Ή να αλλάξουν κατεύθυνση
Και μην ξεχνάτε
Ότι αν φτάσετε στο τέλος
Ανοίγεται μπροστά σας
Λυτρωτικός ο ωκεανός.

Ρώτησαν τι προτιμάς
Τη σκόνη ή τη λάσπη
Κι απάντησα
Τη θάλασσα
Γιατί η σκόνη
Με λίγο νερό
Λάσπη γίνεται
Όμως η θάλασσα
Όλα τα σβήνει
Όλα τα ξεπλένει
Τους βράχους τρώει
Και παρασέρνει
Ότι βρει στο διάβα της
Αναγεννημένος
Όποιος στη θάλασσα
Ξεπλυθει
Από σκόνες και λάσπες
Θα βαδίσει ξανά
Προς τον ήλιο.

Γεια

Εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος

Για μετρηθείτε! Είμαστε όλοι εδώ; Μήπως μας λείπει κανένα κουκί;

(Τι νόημα έχουν όλα αυτά;)

Δε θες να συνθηκολογήσεις αλλά δεν ξέρεις πια με ποιους συμφωνείς. Είναι δυνατόν να υποστηρίζεις κάθε απεργία επειδή...έτσι; Μόνο ντόρος να γίνεται δηλαδή; Η οικονομική εξαθλίωση ακολουθείται από την πνευματική και τούμπαλιν. Έννοιες επαμφοτερίζουσες χρησιμοποιούνται ένθεν και ένθεν.
Ποιος είναι ο λαός; Ποιο είναι το προλεταριάτο σε μια χώρα χωρίς παραγωγή; Οι αστοί παλεύουν για το "σοσιαλισμό" και οι εργάτες έχουν καπιταλιστικά οράματα. Οι πραγματικοί προλετάριοι σήμερα είναι οι μετανάστες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι των χαμηλών κλιμακίων. Χωρίς μέσα παραγωγής, χωρίς επαγγελματική ασφάλεια, έρμαια των αφεντικών. Και πού είναι αυτοί; Χαμένοι στη μετάφραση των οικονομικών και κοινωνικών όρων και ορισμών. Ποιος είναι πραγματικά εκφραστής της τάξης του; Τίνος η "ιδεολογία" συμβαδίζει με αυτό που πράττει καθημερινά;
Τελικά "ιδεολογία" είναι αυτό που κάνεις κάθε μέρα, ό,τι κι αν λες.
Έτσι λοιπόν πήγαμε και σήμερα βόλτα τη συντρόφισα συνείδησή μας ώστε να μπορεί να κοιμηθεί μετά ήσυχη, μαζί με όλους τους άλλους. Καληνύχτα.

Το πράσινο καπέλο

Τι θυμόμαστε από τους ανθρώπους όταν η ζωή ή ο θάνατος μας απομακρύνει από αυτούς;
Τι είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει στη μνήμη μας;
Μια μυρωδιά; Μια μελωδία; Ένα αστείο;

Κάποτε η θεία της υποφαινόμενης θείας βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ήταν ηλικιωμένη αρκετά και ταλαιπωρημένη από μια πρόσφατη εγχείρηση. Στο διπλανό κρεβάτι μια κυρία αντιστοίχου ηλικίας άκουσε το όνομα και όλο την κοιτούσε.
- Μήπως πηγαίνατε στο Ωδείο Αθηνών προπολεμικά;
Η θεία χαμογέλασε χωρίς τα περισσότερα από τα δόντια της και τότε η κυρία αναφώνησε
-Ναι, δε χρειάζεται να μου απαντήσετε. Ελλάκι - αυτό το χαμόγελο δεν ξεχνιέται!
Η θεία-- δεν καλόβλεπε κιόλας-- δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει την παλιά της συμμαθήτρια, η οποία όμως συνέχισε ακάθεκτη:
--Θυμάσαι που έλεγε ο μαέστρος ότι μόνο εσύ είσαι πραγματική καλλιτέχνις εκεί μέσα; Φαινόταν έλεγε από τον τρόπο που φορούσες το καπέλο σου! Ακόμα σε θυμάμαι βρε Έλλη μ' εκείνο το πράσινο καπέλο, φορεμένο κάπως στραβά και το λαμπερό σου χαμόγελο! Αχ τι ωραίες εποχές.....

Μουσικός εγώ δεν κατάφερα να γίνω- φοράω όμως κάτι καπέλα που και που μήπως και μου δώσουν λίγη από την καλλιτεχνική χάρη της.

Αν είναι να με θυμούνται για κάτι, θα ήταν ωραίο να με θυμούνται για ένα χαμόγελο. Ακόμα καλύτερα θα ήταν να με θυμούνται για ένα χαμόγελο δικό τους που υποκίνησα με οποιοδήποτε  τρόπο.

Εσείς για ποιο πράγμα θα θέλατε να σας θυμούνται;

Τα τραγούδια σήμερα εξαιρετικά αφιερωμένα στη θεία Έλλη.

Προ των πυλών

Πολύς ο κόσμος στους δρόμους. Αυτοκίνητα, πακέτα, ουρές.
 Έτσι είναι πάντα η παραμονή. Η παραμονή από κάθε τι.
Την άλλη μέρα μια ησυχία αλλόκοτη κυριαρχεί. Λες κι εξαντλήθηκε όλη η ενέργεια των εορταζόντων την προηγούμενη.
Δεν ξέρω να σας πω τι προτιμώ: Τη φούρια της παραμονής ή τη γαλήνη της ίδιας της ημέρας; Την έξαψη της προετοιμασίας ή την απόλαυση του έτοιμου; Την αδημονία της προσμονής ή την ολοκλήρωση;
Υπάρχουν στιγμές που θέλω να στυλώσω τα πόδια και να πω: σταμάτα Χρόνε- εδώ καλά είμαστε! Νιώθοντας μια γλυκιά ελπίδα, μια απαντοχή για κάτι....
Σαν το χαρτοπαίκτη πριν ανοίξει το τελευταίο χαρτί στο τραπέζι: φλος ή μια τρύπα στο νερό;

 Δε μου χρειάζεται- όχι.
Θα μείνω εδώ κάνοντας ευχές στα αστέρια που πέφτουν βροχή- χωρίς να με νοιάζει εάν και πότε θα πραγματοποιηθούν.

(Ο Χρόνος όμως είναι αμείλικτος και προχωράει ακάθεκτος.
Τι θα φέρει;
Εύχομαι στον καθένα το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό, όταν κλείσει τα μάτια....)