Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Η πρόκληση

(Τι κατάλαβα αυτές τις μέρες συζητώντας από δω κι από κει)

Μένεις σε ένα παλιό διαμέρισμα, μικρό, όχι πολύ φωτεινό- το είχατε πάρει αντιπαροχή στις αρχές της δεκαετίας του '70. Έχεις και λίγες καταθέσεις- όχι σπουδαία πράγματα, καμιά δεκαριά χιλιάδες ευρώ, για την κακιά την ώρα που λένε. Ακόμα ένα αυτοκίνητο, κληροδότημα του πατέρα σου, τσουλάει όμως. Έχεις και δυο παιδιά. (Αυτά δε μετράνε στα περιουσιακά σου στοιχεία βέβαια, αν και είναι τα πολυτιμότερα όλων και τα μόνα που έχεις αποκτήσει εσύ ο ίδιος με τον κόπο σου).
Γι' αυτά όλα σκιάζεσαι και τρέμεις πρωί- βράδυ, ακούγοντας τις ειδήσεις. Γιατί αισθάνεσαι πως έχεις κάτι περισσότερο να χάσεις από τις αλυσίδες σου. Τι θα κάνεις εάν χάσεις το σπίτι; Τις ψωροκαταθέσεις;  Το σαραβαλάκι (που όμως τσουλάει);
Η μικροϊδιοκτησία είναι ένα βήμα πριν την υλική εξαθλίωση προηγείται όμως κατά πολύ  στην κλίμακα της ψυχικής εξαθλίωσης. Κρατάει τους πολίτες δέσμιους σε εκβιασμούς της εξουσίας και πειθήνιους υπηρέτες των εκάστοτε λαοπλάνων αρχηγών που υπόσχονται λαγούς με πετραχείλια σε αντάλλαγμα των ψήφων και της υπακοής.Θα ακολουθούσαν οποιονδήποτε μοιάζει να μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ελάχιστο που έχουν κατακτήσει στις παρυφές του καπιταλισμού. Δεν έχουν διάθεση για πειράματα.
Αυτή η ανομοιογενής πλειοψηφία δεν μπορεί εύκολα να ξεπεράσει το θεσμό της προσωπικής ιδιοκτησίας. Δεν μπορεί να αντιληφθεί το δημόσιο ως "δικό της". Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα της. Ταυτόχρονα είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα για την αριστερά. Η διαμόρφωση τέτοιων συνειδήσεων που να αποδεσμεύουν τον άνθρωπο από τα προσωπικά του αγαθά, αποδεικνύοντας ότι όταν έχουν όλοι είναι καλύτερα.
Όσο όμως αυτό δε συμβαίνει είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν μικρομεσαίο να απαρνηθεί το σπιτάκι του πατέρα του- που ξέρει πως δεν μπορεί να το ξαναποκτήσει ούτε τις δέκα χιλιαδούλες του - που προσφέρουν κάποια πενιχρή ασφάλεια. Έχει παιδιά, δεν είναι κανένας ήρωας, απλώς θέλει να έχει καλυμμένα τα νώτα του. Οι ιδέες είναι ωραίες, αν είσαι νέος, χωρίς υποχρεώσεις, με άδεια βιβλιάρια τραπέζης και στο νοίκι.
Σκοπός είναι να τις κάνουμε να φαίνονται ωραίες και για τους άλλους. Με προτάσεις χειροπιαστές και κατανοητές. Αλλιώς το έχουμε χάσει το παιχνίδι.
Μπορούμε;

5 σχόλια:

  1. Σωστές διαπιστώσεις,πολύ σωστές,αλλά όπως φαίνεται τα τελευταία χρόνια,η αριστερά είναι σαν τον πλατωνικό έρωτα.Πόσο να υποφέρεις;γερνάς και τον ξεχνάς κάποια στιγμή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτές οι ρητορικές ερωτήσεις σου... Αν μπορούσαμε, θα είχαμε όχι μόνο μια άλλη αριστερά αλλά και ένα διαφορετικό κράτος.

    Καλημέρα, θεία Θ μου. Πάντα στην ίδια... ευθεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχεις δίκιο σε αυτά που γράφεις αν και διαφωνώ για την Αριστερά που είναι ανύπαρκτη κοινοβουλευτικά κι όχι μόνο. Η Ιστορία θα δείξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δόνα μας: Εμείς γερνάμε οι ιδέες γερνούν κι αυτές; Είναι άραγε η ώρα να γεννηθεί κάτι καινούργιο- ένας άλλος δρόμος;

    Νερένια: Η "αριστερά" το "κράτος" ...
    Έχω βαρεθεί αυτά τα αφηρημένα ουσιαστικά. Ποιοι είναι αυτοί αν όχι εμείς οι ίδιοι; Ελπίζω από όλες αυτές τις κινητοποιήσεις και τους προβληματισμούς να μείνει κάτι: η δραστηριοποίηση, η συμμετοχή, η ανάληψη ευθυνών, η πράξη με άλλα λόγια. Φτάνει πια με τις κριτικές αφ' υψηλού.
    Καλές διακοπές φιλτάτη. Τι ηλιοβασιλέματα καταπληκτικά έχετε εκεί πέρα τέτοια εποχή!

    Γειά σου ξωτικό! Όπως είπα και παραπάνω ίσως έχουν πεθάνει τα σχήματα όπως τα ξέραμε, όπως τα πιστέψαμε κάποτε. Δε θέλουμε να το παραδεχτούμε όπως δεν παραδεχόμαστε ίσως ότι έχουν αποβιώσει οι γονείς μας. Η ιδεολογική ορφάνια είναι σκληρή. Θα δείξει η ιστορία σίγουρα- σε κάποιους άλλους όμως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗΘΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΩΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ.ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ ΚΑΛΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.
    ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή