Όλο ευΘΕΙΑ για τη Θάλασσα

2012-01-26T15:31:00.001+02:00

Ρώτησαν τι προτιμάς
Τη σκόνη ή τη λάσπη
Κι απάντησα
Τη θάλασσα
Γιατί η σκόνη
Με λίγο νερό
Λάσπη γίνεται
Όμως η θάλασσα
Όλα τα σβήνει
Όλα τα ξεπλένει
Τους βράχους τρώει
Και παρασέρνει
Ότι βρει στο διάβα της
Αναγεννημένος
Όποιος στη θάλασσα
Ξεπλυθει
Από σκόνες και λάσπες
Θα βαδίσει ξανά
Προς τον ήλιο.

Γεια

2012-01-25T16:28:00.000+02:00

Εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος

2012-01-17T22:38:00.000+02:00

Για μετρηθείτε! Είμαστε όλοι εδώ; Μήπως μας λείπει κανένα κουκί;

(Τι νόημα έχουν όλα αυτά;)

Δε θες να συνθηκολογήσεις αλλά δεν ξέρεις πια με ποιους συμφωνείς. Είναι δυνατόν να υποστηρίζεις κάθε απεργία επειδή...έτσι; Μόνο ντόρος να γίνεται δηλαδή; Η οικονομική εξαθλίωση ακολουθείται από την πνευματική και τούμπαλιν. Έννοιες επαμφοτερίζουσες χρησιμοποιούνται ένθεν και ένθεν.
Ποιος είναι ο λαός; Ποιο είναι το προλεταριάτο σε μια χώρα χωρίς παραγωγή; Οι αστοί παλεύουν για το "σοσιαλισμό" και οι εργάτες έχουν καπιταλιστικά οράματα. Οι πραγματικοί προλετάριοι σήμερα είναι οι μετανάστες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι των χαμηλών κλιμακίων. Χωρίς μέσα παραγωγής, χωρίς επαγγελματική ασφάλεια, έρμαια των αφεντικών. Και πού είναι αυτοί; Χαμένοι στη μετάφραση των οικονομικών και κοινωνικών όρων και ορισμών. Ποιος είναι πραγματικά εκφραστής της τάξης του; Τίνος η "ιδεολογία" συμβαδίζει με αυτό που πράττει καθημερινά;
Τελικά "ιδεολογία" είναι αυτό που κάνεις κάθε μέρα, ό,τι κι αν λες.
Έτσι λοιπόν πήγαμε και σήμερα βόλτα τη συντρόφισα συνείδησή μας ώστε να μπορεί να κοιμηθεί μετά ήσυχη, μαζί με όλους τους άλλους. Καληνύχτα.

Το πράσινο καπέλο

2012-01-07T17:45:00.001+02:00

Τι θυμόμαστε από τους ανθρώπους όταν η ζωή ή ο θάνατος μας απομακρύνει από αυτούς;
Τι είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει στη μνήμη μας;
Μια μυρωδιά; Μια μελωδία; Ένα αστείο;

Κάποτε η θεία της υποφαινόμενης θείας βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ήταν ηλικιωμένη αρκετά και ταλαιπωρημένη από μια πρόσφατη εγχείρηση. Στο διπλανό κρεβάτι μια κυρία αντιστοίχου ηλικίας άκουσε το όνομα και όλο την κοιτούσε.
- Μήπως πηγαίνατε στο Ωδείο Αθηνών προπολεμικά;
Η θεία χαμογέλασε χωρίς τα περισσότερα από τα δόντια της και τότε η κυρία αναφώνησε
-Ναι, δε χρειάζεται να μου απαντήσετε. Ελλάκι - αυτό το χαμόγελο δεν ξεχνιέται!
Η θεία-- δεν καλόβλεπε κιόλας-- δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει την παλιά της συμμαθήτρια, η οποία όμως συνέχισε ακάθεκτη:
--Θυμάσαι που έλεγε ο μαέστρος ότι μόνο εσύ είσαι πραγματική καλλιτέχνις εκεί μέσα; Φαινόταν έλεγε από τον τρόπο που φορούσες το καπέλο σου! Ακόμα σε θυμάμαι βρε Έλλη μ' εκείνο το πράσινο καπέλο, φορεμένο κάπως στραβά και το λαμπερό σου χαμόγελο! Αχ τι ωραίες εποχές.....

Μουσικός εγώ δεν κατάφερα να γίνω- φοράω όμως κάτι καπέλα που και που μήπως και μου δώσουν λίγη από την καλλιτεχνική χάρη της.

Αν είναι να με θυμούνται για κάτι, θα ήταν ωραίο να με θυμούνται για ένα χαμόγελο. Ακόμα καλύτερα θα ήταν να με θυμούνται για ένα χαμόγελο δικό τους που υποκίνησα με οποιοδήποτε τρόπο.

Εσείς για ποιο πράγμα θα θέλατε να σας θυμούνται;

Τα τραγούδια σήμερα εξαιρετικά αφιερωμένα στη θεία Έλλη.

Προ των πυλών

2011-12-31T15:11:00.001+02:00

Πολύς ο κόσμος στους δρόμους. Αυτοκίνητα, πακέτα, ουρές.
Έτσι είναι πάντα η παραμονή. Η παραμονή από κάθε τι.
Την άλλη μέρα μια ησυχία αλλόκοτη κυριαρχεί. Λες κι εξαντλήθηκε όλη η ενέργεια των εορταζόντων την προηγούμενη.
Δεν ξέρω να σας πω τι προτιμώ: Τη φούρια της παραμονής ή τη γαλήνη της ίδιας της ημέρας; Την έξαψη της προετοιμασίας ή την απόλαυση του έτοιμου; Την αδημονία της προσμονής ή την ολοκλήρωση;
Υπάρχουν στιγμές που θέλω να στυλώσω τα πόδια και να πω: σταμάτα Χρόνε- εδώ καλά είμαστε! Νιώθοντας μια γλυκιά ελπίδα, μια απαντοχή για κάτι....
Σαν το χαρτοπαίκτη πριν ανοίξει το τελευταίο χαρτί στο τραπέζι: φλος ή μια τρύπα στο νερό;

Δε μου χρειάζεται- όχι.
Θα μείνω εδώ κάνοντας ευχές στα αστέρια που πέφτουν βροχή- χωρίς να με νοιάζει εάν και πότε θα πραγματοποιηθούν.

(Ο Χρόνος όμως είναι αμείλικτος και προχωράει ακάθεκτος.
Τι θα φέρει;
Εύχομαι στον καθένα το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό, όταν κλείσει τα μάτια....)

Myrmica rubra (υπενθύμιση)

2011-12-28T20:40:00.001+02:00

Εκεί στα σκοτεινά μονοπάτια που τριγυρνώ, μακριά από τα πολυσύχναστα μέρη, μερικές φορές συναντώ την Ομορφιά.
Τότε θυμάμαι πως τα θηλυκά μυρμήγκια έχουν και φτερά.
Για να πετούν..

Και τότε πετώ

(Κ. ευχαριστώ για τα φτερά)

Από το Αερόστατό μου

2011-12-28T19:55:00.002+02:00

Όπως υποσχέθηκα στο φίλο μου Aerostatic, του οποίου η τελευταία ανάρτηση άγγιξε τις ευαίσθητες χωροταξικές μου χορδές,σήμερα

θα σας πάω μια σύντομη βόλτα στα απομεινάρια της παλιάς μου γειτονιάς. Λέω παλιάς όχι επειδή την εγκατέλειψα αλλά μάλλον επειδή αυτή με εγκατέλειψε (και συνεχίζει ). Οι λήψεις δεν είναι όλες πετυχημένες (σόρυ Ακανόνιστη, δεν έχουμε όλοι τα ίδια προσόντα) είναι όμως τραβηγμένες με πολλή αγάπη γι αυτά τα κλειστά παράθυρα, τους ξεφλουδισμένους τοίχους, τους χορταριασμένους κήπους, που αν μπορούσα θα τους ξαναέδινα ζωή. Δε θα το έκανα προσπαθώντας να αναβιώσω τη δική μου νιότη. Απλώς επειδή εκείνη η αρχιτεκτονική μου φαίνεται πιο ανθρώπινη και σίγουρα πιο καλαίσθητη από αυτή που ακολούθησε.

Επιτέλους χαμηλώστε τους συντελεστές δόμησης. Αφήστε ακάλυπτους χώρους. Ακόμα και ο άνθρωπος χρειάζεται ζωτικό χώρο.

(Ανάμεσα στα εγκαταλελειμένα, υπάρχουν και μερικά που κατοικούνται- φαίνεται η διαφορά- κι αποτελούν τα διαμαντάκια της συνοικίας).

Κουραστήκατε; ¨Άντε πάμε να κεράσω παγωτό. Τα υπόλοιπα άλλη φορά.

Let's part-e

2011-12-25T10:58:00.000+02:00

Ανηψούδια καλημέρα και χρόνια πολλά.
Κουράστηκα να μουρμουράω και λέω μέρα που είναι να το ρίξουμε και λίγο έξω. Όσοι λοιπόν δεν έχετε παρέα, δεν έχετε κέφια, δεν έχετε λεφτά ή απλώς δεν έχετε που να πάτε, φορέστε φαρδιές φούστες και μπαλαρίνες (οι ανηψούλες) παντελόνια στενά και πουκάμισα (οι ανηψιοί) για να χορέψουμε σε λίγο στυλ ρετρό.

(Οι κκ Μπραμς και Μότσαρτ από το διπλανό σάουντρακ του ιστολογίου παίρνουν ρεπό για σήμερα)

Δε βλέπω μεγάλη συμμετοχή στην πίστα
Για ξυπνήστε!
Να και μερικά χορευτικά και εορταστικά μήπως (συγ)κινηθείτε

Ποτά και ορεκτικά στο βάθος.

Ακούω προτάσεις...
Τι θέλετε να βάλουμε μετά;
Χμ μπράβο κορίτσια!
Για την Ακανόνιστη:

Για τη Ρίσκι
(ασφαλώς θα χορέψεις- πώς αλλιώς θα χωνέψεις;)

Darthiir dear
δεν έχεις παραγγελιά;

Το πάρτυ συνεχίζεται...

Διότι πολύ αγάπησα τον Όλιβερ (Τουίστ)

2011-12-22T17:21:00.000+02:00

Είπαμε πως ο κυνισμός είναι το προστατευτικό βερνίκι των ευαίσθητων ψυχών. Μέρες σαν κι αυτές όμως αποδεικνύεται πολύ λίγος για να μας προστατέψει επαρκώς. Χρειαζόμαστε μια ατσάλινη πανοπλία για να διασχίσουμε τους σωρούς της δυστυχίας που συσσωρεύονται γύρω. Πώς φοράς μια πανοπλία από μέσα; Πώς παλεύεται η ενοχή για την απλή σου καθημερινότητα σε αντιδιαστολή με αυτούς που δεν έχουν καν αυτό; Σε ένα σπίτι παράρτημα του jumbo θα εξαθλιωθεί η συνείδησή σου και φέτος μπουκωμένη φαγητά και γλυκά, συναναστροφές ψιλοαναγκαστικές, μεθυσμένη για να μένει σιωπηλή. Δεν τις θέλω τις γιορτές. Με βγάζουν από το βολικό νιρβάνα της ρουτίνας. Εκεί τουλάχιστον, όταν στην υπηρεσία κάτι προσφέρεις στους αναξιοπαθούντες βρίσκουν οι τύψεις κάποια παρηγοριά.

Όχι άλλο (κάρβουνο) τσιμέντο...

2011-12-07T19:39:00.001+02:00

Μην ξανακούσω ότι αυτή η χώρα δεν παράγει τίποτα.

Ξέρω μετά βεβαιότητας τι παράγει: τσιμέντο.

Το τσιμέντο έδωσε ψωμί σε πολλούς ανθρώπους, ντόπιους και μη.

Από την κατασκευή του στις τσιμεντοβιομηχανίες αλλά κυρίως με την κατανάλωσή του στις κατασκευές κάθε είδους.

Η ανάγκη στέγασης πολλών ανθρώπων ήταν η αρχή του κακού. Σιγά- σιγά τσιμέντο έγιναν πλατείες, αυλές, δάση. Η οικοδομή έδωσε στην ελληνική οικονομία κέρινα φτερά. Οι εργολάβοι μεσουράνησαν, έκαναν περιουσίες, έγιναν ρυθμιστές του συστήματος. Χωρίς καμιά ιδιαίτερη εκπαίδευση στην αρχή, χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς αισθητική, χωρίς περιορισμούς και ελέγχους στη συνέχεια μας έχτισαν ζωντανούς μέσα στις πόλεις.

Τώρα κλαίνε για την ύφεση. Μα τι να χτίσουν πια; Και ποιος να τα αγοράσει;
Μας τα πήραν όλα. Τις γειτονιές μας, τους παιδικούς μας φίλους, τα δέντρα μας, τον ουρανό μας.

Κάθε καινούριος λάκκος μια τρύπα στην καρδιά και στη μνήμη μου. Μόνο στη δική μου όμως. Ποιος να νοιαστεί πια; Αυτοί που έμεναν εδώ έχουν πεθάνει ή έχουν φύγει. Οι καινούριοι δεν ξέρουν, δεν έχουν τι να θυμηθούν.

Άντε βρε- με γεια το νεόδμητο....

Φυσική επιλογή

2011-12-03T20:56:00.001+02:00

Η εξελικτική θεωρία έτσι όπως την έχουμε διδαχτεί δεν είναι και πολύ ευοίωνη για την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπινου είδους στο μέλλον.

Κάθε δομή του σώματος που δε χρησιμοποιείται θα ατροφεί γενιά με τη γενιά ενώ θα αλλάζει η μορφή των οργάνων μας ώστε να εξυπηρετούνται καλύτερα οι καινούριες ανάγκες. Τα πόδια μας επομένως θα είναι μικροσκοπικά και αδύναμα. Τα δάχτυλά μας θα μακρύνουν και θα διαμορφωθούν έτσι ώστε να πληκτρολογούν καλύτερα. Τα μάτια μας θα προσαρμοστούν στην κοντινή και δισδιάστατη όραση. Η ακοή μας θα χάσει τις πιο χαμηλές συχνότητες και θα προσαρμοστεί στις υψηλές των ηλεκτρονικών. Οι κοπτήρες μάλλον θα εξαφανιστούν και τα οσφρητικά κύτταρα θα αδρανήσουν.

Διαφορετικά πρότυπα ομορφιάς θα επικρατήσουν.

Γι' αυτό όσοι είστε ρομαντικοί και φανατικοί της κλασικής αντίληψης του ανθρώπινου σώματος αντισταθείτε: Περπατήστε. Τρέξτε. Ανεβείτε σκάλες. Χορέψτε. Αποδείξτε ότι τα πόδια μας μάς χρειάζονται. Σκαλίστε το χώμα. Μαστορέψτε. Γράψτε με μολύβι και χαρτί. Χαϊδέψτε. Τα χέρια κάνουν κι άλλα πράγματα εκτός από το να πατάνε κουμπιά. Ατενίστε τον ορίζοντα. Εστιάστε σε αντικείμενα μακρινά. Υπολογίστε τις αποστάσεις. Ακούστε μουσική. Τραγουδήστε. Ακούστε τις ανθρώπινες φωνές. Τα γαυγίσματα των σκύλων. Δαγκώστε. Μυρίστε.

Ό,τι έχουμε ας το εκμεταλευτούμε για όσο ακόμα....

Δεν έχω λόγια....

2011-11-11T20:02:00.001+02:00

Εύγε!
Όλα τα είχαμε δει- το είδαμε κι αυτό...
Να ξέρετε λοιπόν ότι σε αυτή τη χώρα ψηφίζοντας "σοσιαλισμό" βάζετε το ΛΑΟ(Σ) στην εξουσία.
(Τι περιμένετε μια νύχτα με τέτοιο φεγγάρι....
Βγήκαν παγανιά οι λυκάνθρωποι.)

Φεγγαροπαρμένοι
Τα όνειρα έκλεισαν τα φτερά τους και προσγειώθηκαν στην αυλή μου σιωπηλά.
Κάποιος είχε ξεχάσει μια ασημένια μπάλα στην ταράτσα.
Σκουπίδια και κολώνες της ΔΕΗ φύτρωναν ανάμεσα στα αρχαία μνημεία.
Μεταλικοί φοίνικες έριχναν την τεχνητή σκιά τους στη θάλασσα
Πάνω σε σκάφη πολυτελείας....

Κι όμως τα πιο όμορφα ταξίδια αδερφέ
Τα κάνεις με μια χάρτινη βαρκούλα
Στη σκάφη εκείνη της γιαγιάς την ξεχασμένη
Εκεί που πίνουν τα πουλιά νερό
Και καθρεφτίζεται το φεγγάρι ολοστρόγγυλο.

(-Κάποιος έχει ξεχάσει μια ασημένια μπάλα στην ταράτσα
-Όχι, είναι η πανσέληνος).

Το τέλος της αποκριάς

2011-11-08T00:45:00.000+02:00

Πολλές μάσκες θα χρειαστεί να πέσουν:

Αφού έτσι κι αλλιώς οι τραπεζίτες κυβερνούν τι χρειάζεται να έχουμε τους πολιτικούς για διαμεσολαβητές;
Αμάν πια αυτή η μανία μας με τους μεσάζοντες!

Αφού τα δυο κόμματα ουσιαστικά εφαρμόζουν την ίδια πολιτική γιατί δεν μπορούν να συγκυβερνήσουν; Το ζήτημα δηλαδή είναι μόνο ποιος θα κάθεται στην καρέκλα;

Όλοι όσοι δεν έχουν αυτή τη στιγμή προτάσεις προσώπων και λύσεων πώς θα εμφανιστούν σε μερικούς μήνες να ζητούν την ψήφο μας; Τότε ξαφνικά θα τους έρθει η επιφοίτηση;

Τι πάω και θυμάμαι ώρες- ώρες....

2011-11-07T23:14:00.003+02:00

Σαν σήμερα

All Hallows' Day

2011-11-01T22:04:00.000+02:00

hallow = spirit
Σήμερα οι Κέλτες γιορτάζουν τη μέρα των Πνευμάτων ή των Αγίων Πάντων όπως θα το μεταφράζαμε για να εναρμονίζεται πιο σωστά με τα δικά μας έθιμα. (Εξ' ου και χθες ήταν all hallows' eve το γνωστό μας hallowe'en).
Στα πλαίσια αυτού του εορτασμού εκδηλώθηκε όλη αυτή η κινητικότητα περί των πολιτικο-οικονομικών ζητημάτων για να ξεγελαστούμε ότι υπάρχει στοιχειώδες "πνεύμα" στις κομματικές ηγεσίες.

Το πνεύμα βέβαια μάλλον το αντιλαμβάνονται με την ερμηνεία του χιούμορ- γιατί άλλη ένδειξη πνευματικότητας έχω πολύ καιρό να δω γενικότερα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και την άλλη ερμηνεία της λέξης spirit...

Πάντως το halloween πέρασε και ο οικοδεσπότης λαός δεν απάντησε ακόμη στα μασκοφορεμένα παιδάκια με τις στολές του χάρου και των φαντασμάτων που τον ρωτάνε
"trick or treat?"

Αυτό που μένει

2011-10-29T11:24:00.000+02:00

Να σκέφτεσαι, να συνδυάζεις, να δημιουργείς:
αυτό κανένας υπολογιστής δε θα το κάνει ποτέ
αντί για σένα.

(Ας πάψουν πια τόσες κραυγές μήπως ακουστεί και κανένας ψίθυρος.
Πρώτη φορά βλέπω τόσους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς και της φιλελευθερης οικονομίας να απλώνουν διαρκώς το χέρι προς το κράτος και να ζητούν ελεημοσύνη/δεκανίκι. Ας αποφασίσουν τι θέλουν επιτέλους: κρατικό εναγκαλισμό και διαχείρηση ή ιδιωτική πρωτοβουλία.)

Να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις να αγαπάς:
αυτό κανείς ποτέ δε θα στο στερήσει.

(Κακομαθημένοι έφηβοι όλοι μας- ξέρουμε μόνο τα δικαιώματά μας χωρίς ποτέ να αναρρωτηθούμε για τις υποχρεώσεις μας. Μόλις πάρουμε το χαρτζηλίκι όλα είναι εντάξει και ο μπαμπάκας ο καλύτερος του κόσμου. Πότε θα ενηλικιωθούμε;)

Να ανακαλύπτεις, να αναζητάς, να αυτοσχεδιάζεις

(Πόσοι είναι έτοιμοι για τη δημιουργία ενός πραγματικά καινούριου κόσμου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται- δηλαδή στερήσεις, πολλή δουλειά, αυταπάρνηση και συμπόνοια;
Πόσοι καταλαβαίνουν τι πρέπει να δώσουν για να αλλάξουν τα πράγματα ριζικά και όχι απλώς να μεταμφιεστούν για άλλη μια φορά; Επιτέλους η επανάσταση είναι σοβαρή υπόθεση και όχι παιδική χαρά.)

Να συμπάσχεις, να μοιράζεσαι, να παίρνεις την ευθύνη

Τα χρέη δεν είναι μόνο οικονομικά.

(Μια συναισθηματική προσέγγιση συνειρμική χωρίς λογική ακολουθία.)

Νερά- νούμερα - απορίες

2011-10-10T23:56:00.000+03:00

Βούιξε το κεφάλι μου πια από τα τόσα νούμερα. Δισεκατομμύρια από δω, ποσοστά, αυξήσεις, μειώσεις. Δεν καταλαβαίνω κιόλας... Δεν ξέρω αν φταίει η περιορισμένη νοητική μου ικανότητα, οι πενιχρές μου γνώσεις ή η στενομυαλιά μου. Αδυνατώ πάντως να κατανοήσω πώς οι κυβερνήσεις βρίσκουν διαρκώς πόρους να ενισχύουν τράπεζες και επιχειρήσεις αλλά δυσκολεύονται απίστευτα να καταβάλουν μισθούς και συντάξεις. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω σε τι θα ωφελήσει το κράτος η περικοπή των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Άλλο σημείο που έχω απορία είναι σε τι ακριβώς χρειάζονται τα κράτη και οι κυβερνήσεις όταν έχουν καταντήσει κλητήρες του μεγάλου κεφαλαίου και γιατί όλοι οι λαοί ανέχονται ακόμη μια χούφτα ανθρώπους να διαφεντεύουν τις τύχες τους. Μου είναι επίσης πολύ μακρινό και ακατανόητο τι μπορεί να χρειάζεται κάποιος τρισεκατομμύρια σε κάποια τράπεζα, κάπου- από έναν αριθμό μηδενικών και πάνω το πράγμα χάνει το νόημά του. Τι ηδονή μπορεί να αντλεί κανείς από τη συσσώρευση άυλου πλούτου και ταυτόχρονα να βλέπει τόση χειροπιαστή δυστυχία γύρω του;

Ουφ! Ευτυχώς σήμερα βρέχει. Έτσι βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο και το γεμίζω νερό. Όταν πηγαίναμε σχολείο, βγαίναμε στη βροχή και μουσκεύαμε μέχρι το κόκκαλο. Μας έκανε να αισθανόμαστε ζωντανοί. Ας κάνω λοιπόν ένα διάλειμμα από τα μαθηματικά να μουσκέψω στη ζωή....

Μόνο που η ζωή τώρα είναι βαριά, δεν μπορεί να τρέξει στην αυλή- κατρακυλάει μόνο στην κατηφόρα.

Ένα κερί παρακαλώ

2011-10-07T07:33:00.000+03:00

Γεννηθήκαμε σε μια σκοτεινή εποχή
Ας ανάψουμε τουλάχιστον ένα φως- μια λάμπα- ένα σπίρτο
Είναι καθήκον.

2011-10-04T00:09:00.000+03:00

(Γκουχ-γκουχ....πού είναι το ξεσκονόπανο- αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα...)
                                     *
Οι ιδέες έχουν παραπέσει ανάμεσα σε επαγγελματικά έγγραφα και κάτι απλυτες κατσαρόλες
                                    *
Η καθαρίστρια δεν έρχεται πια. Δεν έχουμε να την πληρώσουμε. Προτιμήσαμε να κρατήσουμε την καθηγήτρια του πιάνου.
                                     *
Η αστική μας καταγωγή μας καταδιώκει.
                                     *
Μέχρι να ολοκληρωθεί ο χρόνος μαγειρέματος προλαβαίνω να γράψω τρεις αράδες, να συγυρίσω λίγο το ιστολόγιο μήπως περάσει κανένας άνθρωπος και ίσως να κάνω κι εγώ καμία e-πίσκεψη.
                                     *
Δεν το κατάλαβα πότε ήρθε το φθινόπωρο. Ενώ το περίμενα πώς και πώς μπήκε όταν ήμουν απασχολημένη. Ξαφνικά το αντιλήφθηκα να κάθεται απέναντί μου.
                                     *
Μετά τα μεσάνυχτα έρχεται η ώρα των τραγικών παρομοιώσεων: ο σχοινοβάτης και άλλες ιστορίες για ανθρώπους που πάσχουν από αϋπνίες. Η υπόλοιπη μέρα κυλάει πολύ σύντομα ανάμεσα σε υποχρεώσεις που σε κάνουν να αισθάνεσαι γέμιση τοστ. Ναι, οι παρομοιώσεις κάτω από το φως της ημέρας έχουν χιουμοριστική διάθεση- μαύρο χιούμορ οπωσδήποτε αλλά πάντως χιούμορ. Τη νύχτα υποκύπτεις στην υστερία της φυλής.
*
Φθινόπωρο, μεσάνυχτα, σκόνη, κομμάτια και θρύψαλα, συνδυασμός που σκοτώνει, βάλε και λίγο Pink Floyd (I 've got a strong urge to fly but I 've got nowhere to fly to)
                                      *

Άει στο καλό- τέλος χρόνου- ούτε δυο κουβέντες δεν προλαβαίνεις να πεις πια-
ελπίζω να σας ξαναδώ σύντομα.
Υπόσχομαι να κεράσω και γλυκό.

Λίστες

2011-09-07T16:06:00.000+03:00

Οι λίστες δίνουν και παίρνουν τελευταία:
Λίστες εισακτέων
Λίστες υποψηφίων
Λίστες οφειλετών
Λίστες ανεπιθύμητων
Λίστες αναπαραγωγής
Λίστες αποδεκτών
Λίστες επαφών
Λίστες υποχρεώσεων

Εμένα πάντως αυτή που με απασχολεί είναι η ακόλουθη
7 τετράδια μπλε 50φ
1 τετράδιο μπλε 100φ
1 τετράδιο κόκκινο 50φ
2 μολύβια faber 2
γόμες και ξύστρα τύπου βαρελάκι
μαρκαδόροι, κουτί των 12
ξυλομπογιές
1 μπλοκ ακουαρέλας
1 μπλοκ χαρτί πολυγράφου
2 πινέλα νούμερο 2 + 6
χάρτης της Ελλάδας (Σιόλα- Αλεξίου)
1 uhu σωληνάριο
...........

Σάββατο πρωί στον υπολογιστή

2011-09-03T15:12:00.000+03:00

Ένας λόγος για το καλοκαίρι

2011-09-01T20:29:00.000+03:00

ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
(Γιώργος Σεφέρης)

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια χούφτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

Κι όμως αγάπησα κάποτε την λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες·
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τους εδώ, αυτές τις κολόνες·
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στην θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλα μου
σαν είμαι κουρασμένος-δεν ξέρω πια που γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου γγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές·
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα από τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνονται το ένα με τ’ άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φορέσαν τ’ αγάλματα φορέσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπα τους· δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατελείωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ’ ένα σημείο που δεν το ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου γγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

Εξομολογήσεις

2011-08-24T21:19:00.000+03:00

Η ανικανότητά σου να παίξεις το παιχνίδι της ζωής εξισορροπείται μερικές φορές από τις εργασιακές σου επιτυχίες.
Η ανακούφιση του ξένου πόνου είναι το καλύτερο καταπραυντικό του προσωπικού και αγιάτρευτου πόνου.
Περιφέροντας την ασημαντότητά σου ανά την επικράτεια και εκτελώντας καθήκοντα επαξίως κερδίζεις επαίνους και την ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνεις.
Ταυτόχρονα οι άνθρωποι που σε ενδιαφέρουν δε δίνουν δεκάρα πού είσαι, τι κάνεις και πού πας.
Είναι αυτό επιτυχία;

Αποδιοργάνωση

2011-08-07T15:41:00.001+03:00

Αύγουστος σκληρός

Ο ουρανός κουκούλα

Σε στραγγαλίζει

Στη ζεστή άμμο
Χωρίς να φτάσεις ποτέ

Ως τη θάλασσα

Boa Vista, Brahamas

2011-07-31T20:42:00.001+03:00

Γεια σου μαμά!
Μόλις φτάσαμε. Δεν είναι κι άσχημα εδώ, στην τροπική Καλλιθέα....

Το κατάλυμα είναι πολύ άνετο, νιώθεις αμέσως σα στο σπίτι σου. Οι μετακινήσεις πανεύκολες: το βράδυ θα πεταχτούμε στις κοντινές Μπραχάμες για λίγο sourtin' kai fertin'. Το μέρος είναι πολύ κοσμικό. Όσο κάθομαι στο μπαλκόνι ακούω πολλές ξένες γλώσσες και μουσικές. Αύριο μάλλον θα πάμε για μπάνιο στη Lombarda. Διαβάζω κι ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα. Νομίζω θα περάσουμε πολύ ωραία.

Πολλά φιλιά

Α σου στέλνω κι ένα σχετικό βίντεο:

Κατακαλόκαιρο

2011-07-10T14:54:00.001+03:00

Αρνούμαι πεισματικά να ανοίξω κάποιο μέσο ενημέρωσης. Βουλιάζω σε ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται στο Μεξικό. Η ζέστη κάνει το θαύμα της και δεν ξέρω πια πού βρίσκομαι. Όχι ότι οι φανταστικοί κόσμοι είναι λιγότερο εφιαλτικοί. Έχουν όμως αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα: είναι φανταστικοί. Όταν κλείσεις το βιβλίο μένουν εκεί μέσα. Εκτός αν είσαι λιγουλάκι άρρωστος σαν κι εμένα και τους κουβαλάς μέσα στο κεφάλι σου. Έτσι ψευδώς παρηγοριέσαι ότι και με τη ζωή μπορείς να κάνεις το ίδιο: να κλείσεις το βιβλίο και να τα εξαφανίσεις όλα κάτω από ένα χοντρό εξώφυλλο πολυτελείας.
Δέκα ημέρες κοντά στη θάλασσα επέστρεψα στην ενδομητρική κατάσταση: όταν κολυμπάς αμέριμνος στο αμνιακό υγρό, σχεδόν κουφός κι τυφλός.
Επιστροφή στη φλεγόμενη άσφαλτο με έναν εργώδη τοκετό.
Ο καημός ενός λαϊκού βάρδου ματώνει τα αυτιά μου με τη συνοδεία του απαραίτητου μπουζουκιού.
Ποτέ δε θα συνηθίσω αυτούς τους ήχους.
Πουλήστε επιτέλους αυτή τη χώρα μαζί με τους αλλοπρόσαλλους ιθαγενείς της να τελειώνουμε....
Όταν μετά τον Αρμαγεδώνα θα βαδίζουμε σκεφτικοί και μόνοι, ίσως καταλάβουμε τι είχαμε κερδίσει και πώς τα χάσαμε όλα. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή να χτίζουμε δημόσια σχολεία και νοσοκομεία. Πραγματική αυτοδιοίκηση, από το λαό για το λαό. Συνεταιρισμούς, αυτοδιαχείρηση των πόρων μας. Συνειδητοποιημένα, με κόπο, χωρίς κρατικές επιδοτήσεις και κομματικές πλάτες, με αληθινά προϊόντα και αληθινούς παραγωγούς.
"Ένα λεπτό στρώμα κυνισμού εμποδίζει πλέον τις εύκολες συγκινήσεις"

(Ας βάλω κάτι να ακούσω να σκεπάσω τους αισθηματικούς νταλκάδες της γειτονιάς)

Ο "Ρήγας Φερραίος" θα είναι ο ήρωας αυτού του μυθιστορήματος στο οποίο διαλέγω να ζήσω. Η προετοιμασία και η οργάνωση των Ενωμένων Βαλκανικών Δημοκρατιών. Η στενή συνεργασία και η από κοινού δράση με την Ένωση Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών Λατινικής Αμερικής....

Ύστερα ένα ποταμόπλοιο πέρασε αργά από την Αριστείδου και ο Τενεσι Οϋίλιαμς μου κούνησε τεμπέλικα το χέρι.

Η πρόκληση

2011-06-18T18:03:00.000+03:00

(Τι κατάλαβα αυτές τις μέρες συζητώντας από δω κι από κει)

Μένεις σε ένα παλιό διαμέρισμα, μικρό, όχι πολύ φωτεινό- το είχατε πάρει αντιπαροχή στις αρχές της δεκαετίας του '70. Έχεις και λίγες καταθέσεις- όχι σπουδαία πράγματα, καμιά δεκαριά χιλιάδες ευρώ, για την κακιά την ώρα που λένε. Ακόμα ένα αυτοκίνητο, κληροδότημα του πατέρα σου, τσουλάει όμως. Έχεις και δυο παιδιά. (Αυτά δε μετράνε στα περιουσιακά σου στοιχεία βέβαια, αν και είναι τα πολυτιμότερα όλων και τα μόνα που έχεις αποκτήσει εσύ ο ίδιος με τον κόπο σου).
Γι' αυτά όλα σκιάζεσαι και τρέμεις πρωί- βράδυ, ακούγοντας τις ειδήσεις. Γιατί αισθάνεσαι πως έχεις κάτι περισσότερο να χάσεις από τις αλυσίδες σου. Τι θα κάνεις εάν χάσεις το σπίτι; Τις ψωροκαταθέσεις; Το σαραβαλάκι (που όμως τσουλάει);
Η μικροϊδιοκτησία είναι ένα βήμα πριν την υλική εξαθλίωση προηγείται όμως κατά πολύ στην κλίμακα της ψυχικής εξαθλίωσης. Κρατάει τους πολίτες δέσμιους σε εκβιασμούς της εξουσίας και πειθήνιους υπηρέτες των εκάστοτε λαοπλάνων αρχηγών που υπόσχονται λαγούς με πετραχείλια σε αντάλλαγμα των ψήφων και της υπακοής.Θα ακολουθούσαν οποιονδήποτε μοιάζει να μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ελάχιστο που έχουν κατακτήσει στις παρυφές του καπιταλισμού. Δεν έχουν διάθεση για πειράματα.
Αυτή η ανομοιογενής πλειοψηφία δεν μπορεί εύκολα να ξεπεράσει το θεσμό της προσωπικής ιδιοκτησίας. Δεν μπορεί να αντιληφθεί το δημόσιο ως "δικό της". Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα της. Ταυτόχρονα είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα για την αριστερά. Η διαμόρφωση τέτοιων συνειδήσεων που να αποδεσμεύουν τον άνθρωπο από τα προσωπικά του αγαθά, αποδεικνύοντας ότι όταν έχουν όλοι είναι καλύτερα.
Όσο όμως αυτό δε συμβαίνει είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν μικρομεσαίο να απαρνηθεί το σπιτάκι του πατέρα του- που ξέρει πως δεν μπορεί να το ξαναποκτήσει ούτε τις δέκα χιλιαδούλες του - που προσφέρουν κάποια πενιχρή ασφάλεια. Έχει παιδιά, δεν είναι κανένας ήρωας, απλώς θέλει να έχει καλυμμένα τα νώτα του. Οι ιδέες είναι ωραίες, αν είσαι νέος, χωρίς υποχρεώσεις, με άδεια βιβλιάρια τραπέζης και στο νοίκι.
Σκοπός είναι να τις κάνουμε να φαίνονται ωραίες και για τους άλλους. Με προτάσεις χειροπιαστές και κατανοητές. Αλλιώς το έχουμε χάσει το παιχνίδι.
Μπορούμε;

Ασπρόμαυρο

2011-06-12T21:39:00.000+03:00

Όταν κατέγραφα τη ζωή μου στο σελουλόιντ κανείς δε βρέθηκε να με προειδοποιήσει.
Όταν πασάλειψα τα χέρια μου με το παχύρευστο κόκκινο υλικό πανικοβλήθηκα.
Στην αρχή νόμιζα πως είναι αίμα...
Δεν ήταν όμως, παρ' όλο που κολλούσε και μύριζε σαν αίμα.
"Λώνει", σκέφτηκα. "Η ταινία της ζωής μου λιώνει- καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μου!"
Δεν έλιωνε όμως- απλώς ξέβαφε.
Έφευγε το χρώμα- άδειαζε, μου λέρωνε τα παπούτσια.
Χρώμα πηχτό να χύνεται στο πάτωμα και να μένει εκεί:
Ένας λεκές από σωληνάρια τέμπερας πατημένα κι ανακατεμένα.
Όχι δε λιώνει, απλώς ξεβάφει.
Μια ασπρόμαυρη ταινία μπορεί κάλλιστα να έχει καλλιτεχνική αξία.
Ιδιαίτερα αν μπορείς να βλέπεις τα χρώματα μέσα στο παιχνίδι με τις σκιές.

Τυφλόμυγα

2011-05-30T21:42:00.000+03:00

Σκουντουφλάω στα σκοτεινά. Όποια κατεύθυνση κι αν διαλέξω αποδεικνύεται αδιέξοδο. Να πάω στο Σύνταγμα/ να μην πάω στο Σύνταγμα…. Ο λαός εκλέγει τις κυβερνήσεις του κι οι κυβερνήσεις διαμορφώνουν τη νοοτροπία του λαού. Όλα ένας φαύλος κύκλος. Από πού πρέπει να αρχίσουμε τελικά; Κι αυτοί που είναι διαφορετικοί, πώς κατάφεραν να είναι διαφορετικοί; Σε τι οφείλεται; Και πώς μπορεί η διαφορετικότητα αυτή να γίνει μεταδοτική; Πίστεψα στο καλό παράδειγμα… Χρόνια πιστεύω στο καλό παράδειγμα. Χόρτασα φάσκελα και αχαριστία. Πίστεψα και στην προπαγάνδα. Χρόνια τώρα ανάμεσα στις συνταγές για την ανακούφιση του πόνου δίνω και συνταγές πολιτικές…. Χαμένες πάνε. Δε νομίζω ότι έπεισα ποτέ κανέναν. Πίστεψα και στη δύναμη της πείνας/ τίποτα…. Όσο αδειάζουν τα στομάχια και οι τσέπες τους τόσο προσκολλούνται στους δυνατούς και υποδουλώνονται. Να πιστέψω τώρα στον ξεσηκωμό; Χρειάζομαι κάτι πιο χειροπιαστό από έξυπνα συνθήματα. «Ουστ» φωνάζει το πλήθος. Σύμφωνοι. Μετά με ενδιαφέρει τι θα γίνει. Όλη μας η έννοια είναι να αλλάξει ο διαχειριστής; Υπάρχει κάποιος που να υποστηρίζει ένα διαφορετικό σύστημα και ταυτόχρονα να έχει αρκετούς οπαδούς αποφασισμένους; Για τι ακριβώς πράγμα είμαστε έτοιμοι; Να φύγουν όλοι- και μετά τι; Δε λέω ότι είναι λάθος που διαμαρτύρεται ο κόσμος απλώς λέω ότι πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι. Τίποτα δε χαρίζεται- όλα κατακτούνται με κόπο. Αν ψάχνουμε μόνο έναν τρόπο να εκτονωθούμε γρήγορα όλα θα επανέλθουν στους ρυθμούς τους. Δεν ξέρω τι να πω, δεν ξέρω τι να κάνω. Μετέχω και δεν μετέχω…. Κι όλο σκουντουφλάω σε αυτό το σκοτεινό κρυφτό.

Πάντως ο καπιταλισμός θα γνωρίσει μεγάλες ήττες στα προσεχή χρόνια- ποιος το λέει; Η Λίτσα Πατέρα…. (ελπίζω να ησυχάσατε τώρα)

Μη ζεσταίνετε την άμμο

2011-05-14T19:06:00.000+03:00

Γύρισα απ'τον πόλεμο βαριά τραυματισμένος. Η ιδεολογική μου πανοπλία κουρελιασμένη, άφηνε να φαίνονται οι κοκοφορμισμένες μου πληγές. Η υπεροπλία του εχθρού ήταν αδιαμφισβήτητη.
"They' ve got the guns but we' ve got the numbers" λέγαμε. Τελικά ούτε κι αυτό ήταν αλήθεια. Η πλειοψηφία δεν ήταν με το μέρος μας. Για την ακρίβεια δεν ήταν πουθενά. Ο κόσμος ήταν φοβισμένος, απογοητευμένος, απρόθυμος. Ο Σκοπός ήταν δύσκολος και απαιτούσε πολύ κόπο, ηθικό υψηλό, προσήλωση. Ο Στόχος τους από την άλλη ήταν φανταχτερός, εύπεπτος, υπόσχονταν παραδείσους με ελληνικά σήριαλ, ποδοσφαιρικά κύπελλα, γρήγορα αυτοκίνητα και όμορφα μοντέλα. Πού να σταθούμε εμείς με τις παλαιομοδίτικες ιδέες μας;
Σε αυτό το μακρύ δρόμο από το μέτωπο προς το σπίτι για ένα πράγμα μόνο παρακαλούσα πια: μη ζεσταίνετε την άμμο....
Κανείς δεν είχε όρεξη να ακούσει έναν κουρελή πολεμιστή. Οι νεκροί που κουβαλούσα μέσα μου αρνούνταν να πεθάνουν. Αρχηγοί μεγάλου βεληνεκούς, διανοητές, οραματιστές ενός κόσμου δίκαιου και ειρηνικού. Ποιος είχε πια τη διάθεση να ασχοληθεί με αυτά; Αν δεν μιλάς για τις αγορές, για το χρήμα δηλαδή, αν δεν παίζεις στη γιγάντια μονόπολη είσαι το τίποτα, ο κανένας.
Μονάχα ένα έχω να σας πω: μη ζεσταίνετε την άμμο.
Χάθηκα... Πού ήταν το μέτωπο και πού είναι το σπίτι; "Δεν έχει δρόμο πια για σε, δεν έχει οδό..."
Ερωτηματικά χωρίς απαντήσεις τριγυρνούν μες στο μυαλό μου "τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;".
Ποιον πόλεμο, πότε, γιατί;
"Κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ"
Κουβαλώ για πάντα τον αθάνατο Σκοπό της ισότητας και της δικαιοσύνης, μαζί με τους νεκρούς μου, απέθαντο, ένα ζόμπι που ζητά δικαίωση, που ζητά "αντίσταση και πάλη". Σέρνω την ιδεολογική μου πανοπλία και ελπίζω να συναντήσω τον Ήφαιστο που θα μου την επιδιορθώσει, μα αυτό δε γίνεται πριν από τη ραψωδία Σ κι ακόμα είμαστε στο Α. (Βέβαια ξέρουμε όλοι τι τέλος είχε ο Αχιλλέας και ίσως πάντα να υπάρχει μια πτέρνα ακάλυπτη να πετύχει ο εχθρός).
Τουλάχιστον όμως μη ζεσταίνετε την άμμο....

(Αν σκάσει το αυγό του φιδιού ποιος θα μας γλυτώσει.....)

Μη μου τους κύκλους τάραττε

2011-05-08T12:43:00.000+03:00

Δε ζητάω τίποτα εξεζητημένο.
Μόνο να μη μ' ενοχλούν.
Να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω και όπως μπορώ και να παίρνω για αμοιβή χόρτα, ευχαριστώ και αυγά.
Ας πάρουν λοιπόν τα Lexus, τις Mercedes, τις Louis Vuitton, τα Donna Karan, κάτι άλλα ονοματεπώνυμα που δε θυμάμαι και να πάνε πιο πέρα.
Ως γνωστόν, όταν τα παχύδερμα του βάλτου τσακώνονται, την πληρώνουν τα μικρότερα ζώα που ζουν ανάμεσα στα πόδια τους.
Τα κουβαδάκια σας και σ΄άλλη παραλία....

Ο βάτραχος ΙΙ

2011-04-30T12:01:00.000+03:00

Κι έτσι ο βάτραχος επέστρεψε στο βάλτο του.
Βάλτος τα συναισθήματα.
Βάλτος οι υποχρεώσεις.
Μεμιάς εξατμίστηκε η ανάλαφρη διάθεση των διακοπών.
Μα δεν μπορούσε να κρατήσει ούτε λίγο;
Φόρεσε τα ροζ γυαλιά.
Μερικές φορές βοηθούσαν.
Όχι ετούτη τη φορά όμως.
Τώρα ο βάλτος έμοιαζε απλώς σα βουνό από ακαθαρσίες σκεπασμένο με ροζ ζελατίνα.
Κακόγουστο (τουλάχιστον)
Τα νούφαρα δεν άνθισαν φέτος;
Τα αστέρια δε λάμπουν όπως πάντα στον ανοιξιάτικο ουρανό;
Δε φτάνουν, δε φτάνουν.
Το ξέρεις πως η μόνη οριστική λύση για το βάλτο είναι η αποξήρανση.
Διαμόρφωση του χώρου απ' την αρχή.
Τι στο καλό στην καινούργια λίμνη δε θα υπάρχει χώρος για μικρά βατραχάκια;
Μακρινά άπιαστα όνειρα.
Μόνο τα όνειρα βέβαια υψώνονται πάνω από αυτή τη δυσωδία.
Μπορούν να μας σώσουν τα όνειρα;
Μπορούν να δώσουν δύναμη στα βατραχοπόδαρά μας μήπως πηδήξουμε λίγο ψηλότερα;
Άλλες φορές το πιστεύω και εξασκούμαι
Άλλες αφήνομαι να βουλιάζω.
Αυτή τη στιγμή ο βάλτος έχει φτάσει στα γόνατά μου.
Ένα άλμα λοιπόν θεωρείται πρακτικά αδύνατον.

Πασχαλινό

2011-04-19T19:34:00.000+03:00

Περιμένω τόσο καιρό να γίνει επίκαιρο το σκίτσο του φίλτατου Άντι

Επιτέλους ήρθε η ώρα του

Pinball wizard

2011-04-04T17:22:00.000+03:00

Όταν είμαστε στην εφηβεία συχνάζαμε στα λεγόμενα "ουφάδικα". Τα φλιπεράκια, βασιλιάδες για τους πιο ρομαντικούς, ακόλουθους του Tommy, ο πάκμαν και η κυρά του, το βατραχάκι, αστεροειδείς και γαλαξίες μασούσαν κανονικά το χατζιλίκι μας. Εκεί δεν ήταν όπως με τα σύγχρονα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζουμε στον υπολογιστή μας, δωρεάν και αμέτρητα, χωρίς ποινή, χάσεις, κερδίσεις, παρά μόνο την τσαντίλα..... Εκεί στο όρθιο και στο βιαστικό, πολλές φορές υπό πίεση γιατί περίμεναν κι άλλοι να παίξουν, έπρεπε να βάζεις τα δυνατά σου, τα αντανακλαστικά σε εγρήγορση, διότι όταν έχανες- έχανες και ....game over.

Τώρα πάω κάθε μέρα σ' ένα νέο "ουφάδικο" : κάθε πίστα που ολοκληρώνω μου δίνει πόντους αλλά με οδηγεί ταυτόχρονα στην επόμενη που είναι πιο δύσκολη και πιο απαιτητική. Έτσι γίνεται διαρκώς: ρίχνω νομίσματα, χύνω ιδρώτα, παίρνω τα φρουτάκια, "τρώω" τα φαντάσματα, συνεχίζω μέχρι τελικής πτώσης.

Πώς μοιάζει η τελευταία πίστα; Δεν έχει γυρίσει κανένας να μας πει.....
(Έχει τελειώσει ποτέ κανείς το πάκμαν;)

Πάντα θα θυμάμαι

2011-03-30T17:53:00.000+03:00

"Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη"

Γ. Ρίτσος
(Αη- Στράτης)

"Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.
........"

Ι. Καμπανέλλης

Παρ'όλες τις ερυθρόλευκες κλωστές στους καρπούς μας ο Μάρτης φαίνεται να μας έκαψε για τα καλά και φέτος.
Μέσα στους καπνούς από τη Λιβύη και την Κερατέα θα θρηνήσουμε για λίγο τους νέους και παλιούς νεκρούς μας.
Θα ευχηθούμε να μη μας βρει η ραδιενέργεια έτσι καλά προφυλαγμένοι (;) που είμαστε μέσα στα δανεικά μας σπίτια ώστε να μπορέσει να μας βλάψει μόνο η εγχώρια ακτινοβολία από κάθε λογής συσκευή που συσσωρεύουμε μαζί μας μέσα σε αυτά τα αυτοσχέδια καταφύγια.
Θα αναλωθούμε ενθυμούμενοι ένα παρελθόν που κατασκευάσαμε στα μέτρα μας.
Θα φάμε τα παιδιά μας, τηγανίζοντας πρώτα τα μυαλά τους.
Κι έτσι μεταλλαγμένοι, χωρίς απογόνους να μας αγχώνουν για το αύριο, θα βρούμε την αμέριμνη ευτυχία του "δε με νοιάζει".

Η εαρινή σύναξη των τοποτηρητών

2011-03-21T21:22:00.002+02:00

Carlos Latuff

ἦλθ', ἦλθε χελιδὼν
καλὰς ὧρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα λευκά,
ἐπὶ νῶτα μέλαινα.

παλάθαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου
οἴνου τε δέπαστρον
τυροῦ τε κάνυστρον.
καὶ πυρῶν
ἁ χελιδὼν καὶ λεκιθίταν
οὐκ ἀπωθεῖται.

πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;
εἰ μέν τι δώσεις· εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ θοὐπέρθυρον
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν·
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες.

ἂν δὴ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.
ἄνοιγ' ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι·
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

Μάρτης ήτανε και τότε, το 1986 θαρρώ που πάλι βομβαρδίζανε τη Λιβύη...
Τότε βέβαια είχαμε κατέβει στα πεζοδρόμια, νεαρά παιδιά είμαστε...
Ύστερα ακολούθησαν κι άλλες ισημερίες :
η χελιδών του πολέμου ποτέ δεν ξεχνούσε τα μέρη μας

και μεις όλο και ανοίγουμε τη θύρα
μη μας πάρουνε ολόκληρη τη θύρα και το υπέρθυρο
κατά πως λέει το τραγούδι...

Καλήν άνοιξη σας εύχομαι...

(τα δώρα προσφορά από την ακανόνιστη)

武士道 (ο δρόμος του πολεμιστή)

2011-03-16T11:27:00.000+02:00

Η γη χορεύει στο ρυθμό των ρίχτερ
τινάζει το υδάτινο φουστάνι της πάνω στη φιγούρα
και καταπνίγει πόλεις και χωριά
ραγίζει κάτω απ' το τακούνι της
την ανθρώπινη ματαιοδοξία
και την επιστημονική του (αν)επάρκεια.
Ύστερα ορμούν οι αγορές.
Σαν τα όρνια της ερήμου
όπου συμφορά και καταστροφή
σπεύδουν να αποτελειώσουν τα πτώματα.

Όμως προσέξτε διότι πρόκειται για τη χώρα των Σαμουράι.
Προσήλωση, αυτοέλεγχος, άσκηση σωματική και πνευματική
Ηθικοί κανόνες και
(ξέρετε επί αποτυχίας)
Χαρακίρι....

Και τι είναι αυτές οι αγορές τέλος πάντων;
Βαρέθηκα ν' ακούω αυτή την απειλή
σαν το δράκο του παραμυθιού να ξεπροβάλει από παντού
σαν την κουτσομπόλα να επηρεάζεται από τις δηλώσεις του ενός και του άλλου.
Να ταπεινώνει τα κράτη.
"΄Εχουν κανόνες οι αγορές"
Τι κανόνες έχουν οι αγορές;
Κανόνες έχουν οι Σαμουράι.
Οι αγορές- και όσοι τεχνιέντως κρύβονται πίσω από αυτό το προσωπείο-
είναι σαν κάτι τάγματα Ιησουιτών αφιερωμένα στο Μαμωνά
Και ποιος ο ρόλος των κρατών στο κάτω- κάτω
εάν όλα διέπονται από τους νόμους των αγορών;
Κι αν τα κράτη χρωστάνε, ας δωθούν λοιπόν
Να δω τι θα κάνουν οι αγορές με τα δάση, τα ποτάμια
τι θα κάνουν με τις ανθισμένες κερασιές
με τους ερωτευμένους ανθρώπους
Ξέρουν να γελούν οι αγορές;

Ας πάρουν λοιπόν ό,τι υπάρχει πάνω σε αυτή τη γη-
έτσι κι αλλιώς ψεύτικη είναι η κυριότητα πάνω σε ο,τιδήποτε
μια και ξέρουμε πόσο μάταια είναι όλ' αυτά
και στο επόμενο στροβίλισμα της γης πάνω στο χορό
ποιος άραγε θα επιβιώσει.

(Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος στο Τόκυο.
Ήδη οι νεραντζιές της Αθήνας σε κερνούν κάθε βράδυ άρωμα μέχρι μέθης
εξ ου και η παραληρητική ανάρτηση αυτή)

Χωρίς λόγια

2011-03-14T20:26:00.001+02:00

#Cartoon - #Tsunami in #Japan - #Earthquake on Twitpic

Εμπρός Mars!

2011-03-02T16:13:00.000+02:00

Το επίθετο της προγιαγιάς μου εκ Κεφαλληνίας ήταν Καίσαρ.
Έτσι ελπίζω ότι κατά βάθος είμαι Ρωμαία. Πώς άλλοι θέλουν ντε και καλά να είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων; Ε, έτσι κι εγώ θέλω να είμαι απόγονος των αρχαίων Ρωμαίων.

Οι Ρωμαίοι έχτιζαν ωραίες αψίδες που τους έχω αδυναμία, υδραγωγεία που λειτουργούν ακόμη, δρόμους που δεν τους παρέσυραν τα ρέματα, θέατρα, χρησιμοποίησαν δε πρώτοι τα τούβλα. Η αυτοκρατορία που δημιούργησαν ήταν πολυπολιτισμική, Είχαν δε και ολόκληρη θάλασσα δική τους (mare nostrum).

Αππία οδός

Στην αρχαία Ρώμη λοιπόν, πριν την εποχή του Ιούλιου Καίσαρα, το έτος ξεκινούσε πρώτη Μαρτίου και όχι πρώτη Ιανουαρίου. Αυτό επίσης το προτιμώ. Αυτός ο Ιανουάριος μου είναι πολύ αντιπαθής, καθώς και η παραπομπή σε αυτόν το θεό, τον Ιανό, το διπρόσωπο...

Ο Μάρτης όπως και να το κάνουμε είναι πιο όμορφος. Το όνομά του δε, μου θυμίζει το παράγγελμα που μας έδιναν στη γυμναστική: "εμπρός....μαρς!"

Πρώτη Μαρτίου λοιπόν και λέω επιτέλους να ξεκινήσω την καινούρια χρονιά....

(Αν και μου φαίνεται πως όσο κι αν προσπαθώ εδώ δε marche τίποτα...)

Κομοδίνο, το θέλει κανείς;

2011-02-28T23:05:00.000+02:00

Όλο και συχνότερα βλέπω στα σκουπίδια ολόκληρες οικοσυσκευές: καναπέδες, κρεβάτια, ντουλάπες σε τεύχη. Πορτοπαράθυρα, είδη υγιεινής, δομικά υλικά... Όλη η Αθήνα ανακαινίζει ή όλοι οι γονείς ετόλμησαν την τελευταία τους έξοδο συγχρονισμένα.

Θα έπρεπε να χαίρομαι με το ξήλωμα του παλιού. Ό,τι πετιέται κάνει χώρο στο καινούριο που θα 'ρθει. Η πόρτα που κλείνω πίσω μου είναι το βήμα για "το ωραίο ταξίδι".

Τουναντίον μου φέρνει μια ακατανόητη θλίψη.

- Ήσουν ένα ωραίο/χρηστικό αντικείμενο- τελείωσε η αποστολή σου- έξω, χωρίς αναβολές, χωρίς δυσμενή μετάθεση στην αποθήκη.

(Εδώ πλέον κάνουν το ίδιο με τους ανθρώπους!)

Αντί να μου φαίνονται θλιβεροί οι σωροί των παλιών επίπλων που περιμένουν το απορριμματοφόρο θα έπρεπε να μου φαίνονται απέραντα θλιβερά τα κουφάρια των παλιών ζωών που επιμένουμε να συντηρούμε εντός μας.

Αχ- να ανακαινίζαμε με τόση σπουδή και τον εσωτερικό μας κόσμο!!

Ακόμη ζω υπογείως

2011-02-20T13:23:00.000+02:00

Κάτω από τα παπλώματα κρύβεται μια σήραγγα σαν του μετρό.
Άλλοτε ήρεμα περιδιαβαίνω, συνομιλώντας με τα όνειρά μου.
Άλλοτε κουτρουβαλώ κακήν κακώς ψάχνοντας μόνο την ανάπαυλα του πολεμιστή.
Τελευταία μου δίνει όλο και πιο συχνά την ψευδαίσθηση μιας φωλιάς.
Κουλουριάζομαι σα φίδι κάτω από την πέτρα και αρνούμαι να κουνηθώ.
Τα καθήκοντα κι η ηθική με τραβάνε απ' τα μαλλιά.
Κουράστηκα να συγκρούομαι, θέλω να μείνω κουκουλωμένη.
Άλλωστε οι φωλιές φτιάχνονται από τα πιο ευτελή υλικά: κουρέλια, ξερά κλαδιά και λάσπη.
Κάποτε το σκάψιμο των λαγουμιών αυτών ίσως είχε κάποιο νόημα.
Τώρα όλο και πιο δύσκολο μου μοιάζει.
Δεν είναι όμως καιροί για να δειλιάζουμε.
Ανασυγκρότηση. Αυτοσυγκράτηση.
Η βλακεία είναι ανίκητη αλλά δεν μπορεί να είναι αιώνια.
Κι αυτό το σύστημα που έφτασε να τρέφεται από τις σάρκες του θα εκραγεί κάποτε από τη συσσώρευση της ενέργειας που δεν έχει εκτονωθεί.
- Πού πας;
(Ρώτησε η μάνα του)
-Μπροστά, ελπίζω...

Τι να τις κάνετε καλέ τις εκλογές;

2011-02-19T18:30:00.000+02:00

Τελικά σκοπός όλων αυτών των αλλαγών είναι η δημιουργία πολυεθνικών -ή/και εθνικών μικρή σημασία έχει- κολοσσών σε όλους τους τομείς όπου οι υπόλοιποι θα εργαζόμαστε ως υπάλληλοι και εργάτες με πενιχρούς μισθούς και δικαιώματα. Έτσι υπαγορεύουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι κλπ κάνουν ό,τι μπορούν για να τα καταφέρουν.
Αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί όσοι διαφωνούμε με αυτό το μοντέλο είναι ότι δεν προσφέρουμε μια αρκετά πειστική εναλλακτική λύση.
Ο κόσμος θέλει τον καπιταλισμό- έτσι λέει κι έτσι ψηφίζει. Γιατί; Μάλλον επειδή αυτό έχει γνωρίσει κι αυτό του μοιάζει πιο ασφαλές (που να ψηφίζουμε τώρα πειραματικά πράγματα- πού έχουν εφαρμοστεί αυτά; ρωτάνε όλοι). Το σύστημα που εφαρμόστηκε στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν τολμούμε καν να το αναφέρουμε πια.
Φταίει βέβαια και η προπαγάνδα της εξουσίας. Όμως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, με αυτό θα έχουμε να παλέψουμε πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Δελεαστικές διαφημίσεις, αγαθά που νομίζεις ότι μπορείς να αποκτήσεις και που θαρρείς ότι θα σε κάνουν ευτυχισμένο.
Απέναντι στο Αμερικάνικο όνειρο τι έχουμε να προτείνουμε; Οι φωνές μας μπερδεύονται και προκαλούν σύγχυση σε κάποιον που δεν τα έχει και πολύ καλά οργανωμένα στο μυαλό του και θέλει λόγια σταράτα και κατανοητά. Προτάσεις σα λίστα για ψώνια: 1, 2, 3. Όχι αόριστες θεωρίες.
Θέλουν πάλι εκλογές. Να τις κάνουν τι; Όποιος και να βγει από τους υπάρχοντες ποια θα είναι η διαφορά; Εάν δεν αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διαφορετικό σύστημα τα άλλα είναι απλώς αλλαγή διακόσμησης σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι.
Θέλουμε όμως;
(Θέλετε;)
Και πώς είναι αυτό που θέλουμε; Μπορούμε να το περιγράψουμε σαφώς και να πείσουμε ότι είναι καλύτερο από το τωρινό; Προφανώς όχι- γι' αυτό και είμαστε μειοψηφία.
Ας απολαύσουνε λοιπόν τον καπιταλισμό τους χωρίς γκρίνιες.
(Εμείς οι άλλοι στο μεταξύ μήπως θα πρέπει να σουλουπώσουμε κάπως τις προτάσεις μας μπας και πείσουμε κανέναν;)

Να απεργεί κανείς ή να μην απεργεί....

2011-02-04T18:41:00.000+02:00

Εν μέσω λοιπόν όλων αυτών των κινητοποιήσεων, θεριεύει πάλι το αιώνιο ερώτημα: με το συμφέρον της συντεχνίας ή του λαού; Ενάντια στην εξουσία μόνο και μόνο επειδή είναι εξουσία;
Συνήθως συμπλέω με αυτό το σκηνικό, πιστή στο δόγμα ότι εάν δεν αλλάξει η οικονομική βάση μην περιμένεις σημαντικές αλλαγές στο οικοδόμημα που στηρίζεται επάνω της. Επίσης πιστεύοντας ότι οποιαδήποτε αντίδραση τροφοδοτεί την αγανάκτηση και κάνει τον κόσμο να σκεφτεί. Δυστυχώς όμως οι συντεχνίες αποδείχτηκαν πιο αντιδραστικές από την εξουσία και ο κόσμος εντελώς ανώριμος να εκμεταλλευτεί τις καταστάσεις.
Τώρα τι κάνουμε;
Πιστή στο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό ακολουθώ τις αποφάσεις της πλειοψηφίας και απεργώ ενάντια σε κάθε λογική. Το συνδικαλιστικό μου όργανο βέβαια δεν έχει ιδέα τι σημαίνει δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Το μόνο που ξέρουν είναι το συμφέρον της κάστας τους. Οι φερόμενοι ως αριστεροί ψελλίζουν γενικώς και αορίστως κάτι ψευτοπροφάσεις για το συμφέρον του λαού.
Καθένας εν τω μεταξύ απεργεί για τους δικούς του λόγους με κοινή συνισταμένη την περικοπή των εσόδων.
Έχω πολλές αντιρρήσεις για το νομοσχέδιο της υγείας και τον τρόπο που πάει να εφαρμοστεί. Έχω όμως άλλες τόσες για τον τρόπο που λειτουργούσε ο χώρος μέχρι τώρα. Οι υπερασπιστές της υπάρχουσας κατάστασης δεν εκφράζουν καμία πρόταση λογική και εφαρμόσιμη που να εξυπηρετεί τον πολίτη.
Θα είμαι η τελευταία που θα υπερασπιστώ τον κύριο Loverδο και το νομοσχέδιό του αλλά ντρέπομαι για τους συναδέλφους μου που φωνασκούν από δω κι από κει χωρίς να αρθρώνουν μια θέση αξιοπρεπή που να μην είναι τόσο απροκάλυπτα κερδοσκοπική και μόνον.

Στις βιβλιογειτονιές

2011-02-02T21:56:00.000+02:00

Τα βιβλία φλυαρούν σε μια καταδική τους γλώσσα. Γεμίζουν οι φωνές τους τις σιωπές.
Τα ποιήματα κελαρύζουν σαν ποτάμια, ενίοτε σα χείμαρροι.
Τα δοκίμια αγορεύουν.
Τα μυθιστορήματα διηγούνται σα γιαγιάδες, αποκοιμίζουν ή μαγεύουν, διεγείρουν ή γαργαλάνε.
Μερικά βιβλία μουρμουρίζουν σα γεροντοκόρες. Τα κλείνεις και η γκρίνια σε ακολουθεί ακόμη.
Άλλα πάλι τραγουδούν. Σε συνοδεύουν όλη την ημέρα με μια μελωδία που ακούγεται μέσα στο κεφάλι σου μέχρι να γυρίσεις κοντά τους.
Μένουν σε γειτονιές λίγο σκονισμένες, όπου τα δάχτυλα περπατάνε με αγάπη και προσοχή.
Χορταίνουν χάδια αν τύχουν της εύνοιάς σου ή μπορεί να ποδοπατηθούν εάν σε νευριάσουν.

"Τα σύννεφα κρέμονταν στην άκρη του ουρανού σαν απλωμένα ρούχα...."
Κάπου θα το' χω διαβάσει κι αυτό. Μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό με το φως της ανατολής όπως οδηγώ το πρωί για τη δουλειά. Όλα κάπου τα έχω διαβάσει. Οι λέξεις, κόρες αλλονών, παντρεύτηκαν στο σπίτι μου και τώρα μένουν μαζί μου.
Στις βιβλιογειτονιές δεν έχω αγνώστους. Όλοι μου είναι κατά κάποιον τρόπο συγγενείς. Με έχουν μεγαλώσει ή τους έχω υιοθετήσει. Τα πίναμε μαζί νύχτες ατελείωτες στο όνομα της γνώσης, της θλίψης ή της διασκέδασης.
(Δε θα ξεχάσω το Σαββατοκύριακο που μου χάρισε το "Όνομα του Ρόδου", χειμώνας στη Θεσσαλονίκη- δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω μέχρι να φτάσω στο οπισθόφυλλο)

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ψάχνοντας ένα μικρό βιβλιαράκι του Τάκη Βαρβιτσιώτη.
Μέσα στα ράφια χάθηκα για λίγο, βρέθηκα αλλού και οι ψίθυροι των βιβλίων μου όλοι μαζί δεν ακούγονταν καθόλου σαν κουτσομπόληδες που περιμένουν σε κάποια ουρά, παρά μονάχα σαν το θρόισμα των ξερών φύλλων στο χειμωνιάτικο αέρα.

Άσυλο Ανιάτων

2011-01-29T22:40:00.000+02:00

Τελικά μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τι ακριβώς συνέβη με τους μετανάστες;
Τώρα που άδειασε η Νομική και δεν προσβάλλεται η αισθητική μερικών- μερικών λύθηκε το ζήτημα;
Και ποιο ήταν το ζήτημα- και ποιο το ζητούμενο;
Το άσυλο βεβαίως- βεβαίως.
Αλλά ποιο άσυλο; Το πολιτικό; Το πανεπιστημιακό; Το άσυλο ανιάτων;
Γιατί όλα τα άσυλα καθώς φαίνεται καταστρατηγούνται στη φαιδρή Μπανανία. Το μόνο που στέκει αγέρωχο και δεν πτοείται με τίποτα είναι το άσυλο των βουλευτών -αλλά μάλλον τα μπέρδεψα, αυτό λέγεται "ασυλία" που προφανώς είναι η σωστή λέξη για το καταφύγιο. Διότι μόνο όσοι το κατέχουν αυτό απολαμβάνουν ιδιαιτέρων προνομίων και κανένας δεν μπορεί να τους πειράξει- όποια και όσα εγκλήματα κι αν έχουν διαπράξει. Όλα τα άλλα περί ασύλων είναι για τους ρομαντικούς και τους αφελείς.
Για άλλη μια φορά (τυχαίο; δε νομίζω) χάσαμε την ουσία των γεγονότων.
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι η απεργία πείνας συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται κι ο αγώνας αυτών των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή, όπως συνεχίζεται και το πρόβλημα αυτής της χώρας που δεν μπορεί να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια δίκαιη και μόνιμη μεταναστευτική πολιτική.

Η Αλίκη

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων,
με το ζόρι στριμωγμένη,
απ' το γέρο της δαρμένη,
από μπάτσους καρφωμένη
για σωρεία εγκλημάτων.

Η Αλίκη φωτισμένη
φέρνει ίχνη εγκαυμάτων,
η Αλίκη αποκλεισμένη
του παραμυθιού η Αλίκη,
σ' ένα άσυλο ανιάτων.

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων,
με μια φλέβα βαρεμένη
σε μια ζάλη πλακωμένη,
απ' τα λόγια χτυπημένη
των δικών της συνθημάτων.

Η Αλίκη ερεθισμένη
είναι μηχανή θανάτων,
η Αλίκη αποκλεισμένη
του παραμυθιού η Αλίκη
σ' ένα άσυλο ανιάτων.

Περί σκανδάλων

2011-01-21T22:26:00.001+02:00

Φαίνεται ότι κατάλαβαν ότι ο όχλος δειψάει για αίμα και αποφάσισαν να του πετάξουν μερικά κόκαλα για να γλυτώσουν τα χειρότερα.
Μα για τόσο βλάκες μας περνούν πια;
Ή ίσως και να είμαστε, δεν ξέρω...
Αν δεν καταλαβαίνουμε ότι τα σκάνδαλα είναι πρόβλημα θεσμών και όχι προσώπων....
Αν δε γνωρίζουμε ότι σαν τη Λερναία Ύδρα το σύστημα αυτό για κάθε κεφάλι που κόβεται θα αποκτάει άλλα δύο....

Το μόνο που φαίνεται να έχει ενδιαφέρον στην υπόθεση με τη "νέα" της τροπή είναι τα μαχαιρώματα εκ των έσω- πώς διαλέγονται τα εξιλαστήρια θύματα και ποιους αυτά θα διαλέξουν να παρασύρουν στην πτώση τους. Για να δούμε λοιπόν τι θόρυβο θα κάνουν αυτές οι τουφεκιές- ή είναι απλές κροτίδες κρότου- λάμψης;

Συζητήσεις στους διαδρόμους

2011-01-18T19:25:00.000+02:00

-Εάν ο άξιος επιστήμονας που δουλεύει στο δημόσιο, σταματήσει να βγάζει μαύρο χρήμα, θα φύγει. Έτσι στο δημόσιο θα μείνουν μόνο οι άχρηστοι.
-Δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που δουλεύει για την επιστήμη, έναν αξιοπρεπή μισθό και προς όφελος του κόσμου;
-Αυτοί που αρκούνται σε έναν μισθό, το κάνουν γιατί δεν είναι ικανοί για κάτι καλύτερο.
- Αποκλείεται κάποιος να έχει διαφορετικά ιδανικά από τον πλουτισμό και την κατανάλωση;
-Γιατί έφαγαν τα χρόνια τους στα θρανία;
-Για να διευρύνουν το πνεύμα τους ίσως; Να κατακτήσουν τη γνώση; Να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους;
-Ε καλά είναι κι αυτά αλλά να μπορείς να αγοράσεις κι ένα καλό αυτοκίνητο....
- Να το αγοράσεις αλλά όχι με τα λεφτά που έχει στερηθεί ο συμπολίτης σου προκειμένου να πληρώσει το φακελλάκι, το ιδιαίτερο, την παρανομία στο σχέδιο.
-Ε αφού οι μισθοί είναι για κλάματα.
-Δε διορίστηκε με το ζόρι. Όταν έβαζε μέσον γι' αυτή τη θέση ήταν καλύτεροι οι μισθοί;
-Η αξία πρέπει να αναγνωρίζεται.
-Αναγνωρίζεται και με το παραπάνω όταν ο ασθενής σου γίνεται καλά, ο μαθητής σου αριστεύει και το κτίριό σου είναι ένα στολίδι.
-Αυτά είναι αέρας.
-Αυτά είναι η ηθική ανταμοιβή, η πιο πολύτιμη, που δε χάνει ποτέ την αξία της και που κανένας πληθωρισμός και καμία κρίση δεν μπορεί να σου την πάρει.
-Κάτι πιο χειροπιαστό δεν το αρνήθηκε ποτέ κανείς....
-Κι όμως, σίγουρα θα υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται ευσυνείδητα, δεν εκμεταλλεύονται αυτούς που έχουν την ανάγκη τους και απολαμβάνουν την επιστήμη τους. Δε μπορεί να έχουν γίνει όλοι απλοί έμποροι της γνώσης.

Τι λέτε;

Εθιστικά

2011-01-18T00:35:00.000+02:00

Δεν τα συμπαθούσα που δεν τα συμπαθούσα,

με αυτά τα άρθρα που διαβάζω επιπλέον θέλω να τα εξαφανίσω- έστω συμβολικά αφού δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να εξαφανίσω τις αιτίες όλων αυτών

Είναι κι αυτό μέρος της δικαιοσύνης που επικρατεί σε αυτόν τον κόσμο: από τη μια η παραγωγή:

και από την άλλη η κατανάλωση:

Άλλοι βλέπετε εθίζονται με το παιχνίδι και άλλοι με το κέρδος....

Το δείγμα βέβαια είναι τυχαίο, αφού δεν είναι το μόνο

Δεν έχω να πω τίποτα εκτός από το αυτονόητο:

(Ποια ομορφιά θα μου πείτε όταν δεν έχουν τα στοιχειώδη...
Εδώ τελειώνουν οι λέξεις)

Το τίποτα που είναι κάτι

2011-01-15T14:56:00.000+02:00

(Ένα παραλήρημα μεγαλείου)
Δουλειά μου είναι να απαλύνω τον πόνο. Κι ο πόνος των άλλων κατά κάποιον τρόπο έτσι απαλύνει το δικό μου. Απασχολεί το μυαλό μου και στο τέλος μου χαρίζει κάποιου είδους επιβεβαίωση. Είναι μάλλον μέρος της συνολικής διαταραχής που έχω και νομίζω πως μπορώ κάτι να κάνω γι' αυτόν τον κόσμο- όχι να τον σώσω βέβαια αλλά να προσφέρω έργο. Εστιάζω στο συγκεκριμένο που μπορώ να λύσω και αφήνω το μακρινό και αφηρημένο Γενικό γι' αργότερα. Έτσι για λίγες ώρες είμαι ικανοποιημένη και μπορώ να χαμογελάσω. Συνεχίζω την πορεία μου σε ένα παράλληλο σύμπαν κι όταν διασταυρώνομαι με την πραγματικότητα ξαφνιάζομαι και πολλάκις ενοχλούμαι. Μερικές φορές συναντώ ανθρώπους ευφυείς, προικισμένους, που πορεύονται σε άλλους δρόμους, δικούς τους, αλλότριους. Για να τους συναναστραφώ, ταξιδεύω έτη φωτός σε συναισθηματικά διαστημόπλοια. Αν όμως κι αυτοί δεν προσπαθήσουν, συναντώ τελικά μόνο το είδωλό τους καθώς η θέση τους έχει μεταβληθεί πολύ πριν φτάσω στο ποθητό σημείο. Είναι αυτά τα παιχνίδια της επιστήμης: βλέπεις ένα αστέρι ενώ έχει ήδη πεθάνει. Παρούσα, απούσα στο παρόν, νομίζω πως υπνοβατώ: κάνω αυτό που πρέπει, όπως πρέπει. Ξυπνώ και βρίσκομαι στον κόσμο το Καρόλου Ντίκενς κι αισθάνομαι απέραντα ένοχη- όπως όταν ήμουν παιδί και πρωτοδιάβασα τον Όλιβερ. Ένοχη για τα ρούχα μου, για το σπίτι μου, για τα παιχνίδια των παιδιών μου, τα στοιχειώδη μού φαίνονται φοβερή πολυτέλεια. Έπειτα πρέπει να πάω στη δουλειά κι εκεί βρίσκω πάλι το άλλοθι μου γιατί, είπαμε, νομίζω πως κάτι κάνω για τον κόσμο.... Και φτου κι απ' την αρχή.

Το παραμύθι

2011-01-11T00:42:00.000+02:00

Τώρα κάθεσαι ήσυχα στο πεζοδρόμιο και καταμετράς
κοντόφθαλμους σχεδιασμούς, τυχαίες συνευρέσεις, ανώφελες θυσίες
η γιορτή έχει από ώρα τελειώσει κι οι μουσικοί έχουν πια φύγει
ο άνεμος μόνος ανακατεύει τα σκουπίδια

ο Δον Κιχώτης βρήκε τα λογικά του αλλά όχι τη Δουλτσινέα
ο κουμπάρος πέθανε, ο γάμος σχόλασε
κι η σάρκα των δυο σε μια έγινε βορά στα σαρκοφάγα
(κι εσύ τώρα ποντικαρά μου περιμένεις ακόμα να γίνεις αμαξάς;;;
το ρολόι χτύπησε δώδεκα και η άμαξα έγινε κολοκύθα μια για πάντα
η Σταχτοπούτα γοβάκι δε θα βρει
γιατί ποδοπατήθηκε και έγινε κομμάτια.)

Στίχοι ατάκτως ερριμμένοι

2011-01-06T21:28:00.000+02:00

Strange days have found us

..κι αν σου μιλάω με τραγούδια είναι γιατί έχω θολό το νου και κάθε φράση κάπου σκοντάφτει και κάτι μου θυμίζει.
Δεν ξέρω τι είναι πιο ανυπόφορο: τα προσωπικά δράματα ή τα κοινά. Καταφεύγω από το ένα στο άλλο, ψάχνοντας μια διέξοδο.

"Από ένα χαμένο όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε ένα δρόμο για να συναντηθούμε"

Δεν είναι βλέπεις που σκοντάφτει μόνο ο νους, όλη η ζωή μοιάζει να σκοντάφτει, όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη χρησιμότητα και το νόημα των πράξεών σου μέχρι εδώ. Κι αυτό που ήταν πετραδάκι ξαφνικά μοιάζει με βράχο. Τον σπρώχνεις, δε σαλεύει. Τον ξανασπρώχνεις, κυλάει λίγο προς τα μπρος κι ύστερα γυρίζει κατά πάνω σου.

Me and my monkey
With a dream and a gun
I'm hoping my monkey don't point that gun at anyone

Είμαι ένας κακός άνθρωπος, το ΄χω ξαναπεί.
Κρύβω πολλή οργή μέσα μου που απειλεί να με εξοντώσει,
όσο δε βρίσκει άλλο τρόπο εκτόνωσης.
Κι αυτό το πλασματικό χιόνι πέφτει κατευθείαν μέσα στην ψυχή
δημιουργώντας ένα τοπίο έρημο και κρύο

O partigiano porta mi via
Che mi sento di morir

"Είμαστε αιχμάλωτοι μιας αλήθειας που χάθηκε
κάπου εκεί στα παιδικά μας χρόνια
και ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές κάμαρες
και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες της Ιστορίας
- τι λες; δεν κάνουμε μια παρτίδα ακόμα;
Ο κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική."

"Αυτή υπήρξε η ιστορία μου. Τώρα κάθομαι ήσυχος στην κάμαρά μου σαν ένας άνθρωπος που έχει απ' όλα πια ξεμακρύνει και δεν περιμένει τίποτα κι είναι ολομόναχος με μόνη δύναμη
να μην έχει καμιά δύναμη"

Οι στίχοι είναι από ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη
Τα τραγούδια δε χρειάζονται συστάσεις νομίζω.

Η παρηγοριά

2011-01-04T10:33:00.000+02:00

Ήταν μεγάλη η νύχτα κι εγώ μικρή.
Φως πουθενά κι η γη τραχιά και άγνωστη.
Δεν έβλεπα, δεν ήξερα προς τα πού να τραβήξω.
Φοβόμουν και κρύωνα.
Σε κρατούσα σφιχτά από το χέρι όμως.
Αυτό ήταν όλη μου η παρηγοριά.
Όλη μου η περιουσία ήταν αυτό το χέρι.

Σου μιλούσα χωρίς να απαντάς.
Μάλλον δεν ήξερες τι να μου πεις.
Μου έφτανε που με άκουγες.
Ίσως μου έφτανε που άκουγα εγώ η ίδια τη φωνή μου.

Και το χέρι σου
Τι κρύο που ήταν!
Ήταν όμως κρύα κι η νύχτα
Κι άλλωστε....
Μπορεί κι εσύ να φοβόσουν
Να αγωνιούσες
Δεν το 'λεγες όμως, μη με τρομάξεις.

Περπατούσαμε λοιπόν
μικρή εγώ, γατζωμένη
σ ' αυτό το χέρι που με οδηγούσε
μιλώντας χωρίς νόημα
έτσι απλώς για να μιλώ.
Σκοντάφτοντας...

Όταν εχάραξε
έβαλα τα χέρια βαθιά μέσα στις τσέπες μου.

Θα' ταν αλλόκοτο το δίχως άλλο
να περπατώ κρατώντας σφιχτά στη χούφτα μου
ένα κομμένο χέρι...

Πάει ο παλιός ο χρόνος....

2011-01-02T11:12:00.000+02:00

(-Ήρθε τελικά;
-Έτσι φαίνεται.
-Ναι, νομίζω κι εγώ πως ήρθε)

Αποφύγαμε να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι για να μη φαίνονται οι απουσίες.
Αποφύγαμε τις οικογενειακές συγκεντρώσεις.
Εναλλακτική Πρωτοχρονιά.
Άλλωστε κατά βάθος όλοι πάντα μόνοι είμαστε, ανεξάρτητα αν προσπαθούμε να το κρύψουμε κάτω από σωρούς πολυπληθών ομάδων που ονομάζουμε σόι, ομάδα, πατρίδα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο.
Έτσι λοιπόν φέτος αντιμετωπίσαμε τη μοναξιά μας- για μερικούς αυτό ισοδυναμεί με ανακούφιση.
Οι παρέες που κάνουμε από επιλογή είναι σίγουρα πιο ουσιαστικές από αυτές που κάνουμε κατ' ανάγκην. Μακάρι κι ο χρόνος που μπήκε έτσι διαφορετικά να αποδειχτεί το ίδιο αντισυμβατικός, αληθινός στον πυρήνα του, χωρίς κατά συνθήκην ψεύδη.
Το παζλ των μοναχικών ανθρώπων μας απέδειξε ότι η καλύτερη οικογένεια είναι οι φίλοι μας.

Ό,τι επιθυμείτε να το πάθετε αγαπημένοι μου.

Άντε και για να σας γλυκάνω, επειδή πολύ στο σοβαρό το έριξα και ακόμα δε θα έχετε χωνέψει το εορταστικό τραπέζι να σας τρατάρω μελομακάρονα από τα χεράκια των μικρών μου σεφ:

Πυροτεχνήματα

2010-12-30T15:56:00.001+02:00

Κουτσά-στραβά τα καταφέραμε και φέτος να φτάσουμε ως εδώ. Και τώρα τι; Τα συναισθήματά μου είναι συγκεχυμένα: όπως όταν καβαλάς πρώτη φορά ποδήλατο- φοβάσαι αλλά ταυτόχρονα είσαι περίεργος και θέλεις να δεις πώς νιώθεις. Ή πριν την πρώτη σου βουτιά με το κεφάλι....

Υπερβολές.

Τίποτα δε θ' αλλάξει, απλώς το τελευταίο ψηφίο της ημερομηνίας.

Κατά ένα μέρος θέλεις να κουκουλωθείς και να περάσεις τη στιγμή της αλλαγής στην αγκαλιά του Μορφέα. Ανώδυνα και ατάραχα. κατά ένα άλλο μέρος θέλεις να πας κάπου να μεθύσεις και να χορέψεις μήπως αλλάξει το γούρι.

Υπερβολές.

Τίποτα δε θ'αλλάξει είτε κάνεις το ένα είτε κάνεις το άλλο.

Όπως και να' χει.

Κάποια μακρινή Πρωτοχρονιά στη Γερμανία είχα δει τα πιο όμορφα πυροτεχνήματα- αυτά θυμάμαι κάθε χρόνο, ιδιαίτερα όταν δεν περνάω και πολύ ευχάριστα.

Σας εύχομαι λοιπόν να δείτε όλοι πυροτεχνήματα αύριο βράδυ, πραγματικά ή φανταστικά, τόσο ωραία που να τα θυμάστε για πολλά- πολλά χρόνια μετά.

....κι άλλοι κουραμπιέδες!!

2010-12-22T19:35:00.000+02:00

Προσοχή!

Ακολουθεί ανάρτηση άκρως εορταστική και αηδιαστικά χαρούμενη!

(κατανοώ και επιθυμώ να συνεχίσω)

Μετά από όλη αυτή τη φασαρία που δημιουργήθηκε σχετικά με την παρασκευή και το χρώμα των κουραμπιέδων, οφείλω να ομολογήσω πως το βλογ ετούτο είναι φανατικός ακόλουθος της παράδοσης στο εν λόγω ζήτημα.

Το σπίτι μοσχοβόλησε, τα παιδιά καταδιασκέδασαν και το πνεύμα των Χριστουγέννων καταδέχτηκε να μας επισκεφθεί επιτέλους. Η εναλλακτική μας πρόταση αφορά αποκλειστικά και μόνο το σχήμα. Παρασυρθήκαμε δε στην κατασκευή και άλλων αυθαιρέτων:

Οι φετινές γιορτές βλέπετε είναι λίγο διαφορετικές: η φάτνη είναι παράνομη ως ημιυπαίθριος που δεν έχει δηλωθεί, τα επιδόματα τοκετού και λοχείας για τη Μαρία μειώθηκαν τραγικά, οι Μάγοι απελάθηκαν ως λαθρομετανάστες.....

Οι κουραμπιέδες έπεσαν ηρωικά μέχρι ενός πριν καν φτάσουν τα Χριστούγεννα.
Προσανατολιζόμαστε στην παρασκευή νέας φουρνιάς, όπου θα ληφθούν σοβαρά υπ' όψιν οι παραινέσεις φιλικών ιστολογίων.

Χειμερινό ηλιοστάσιο

2010-12-21T21:31:00.000+02:00

Θα προσγειωθώ ανώμαλα όπως συνήθως. Θα σπάσω τα μούτρα μου στο τζάμι της βιτρίνας που δε φαίνεται, θαμπωμένη από τα φώτα και τα χαμόγελα. Θα αγοράσω όλα τα κουτιά από το κοριτσάκι που πουλάει σπίρτα. Η πανσέληνος θα φέγγει χλωμή, σα φανάρι, ξεχασμένη στον ουρανό της αυγής. Και δε θα ξημερώνει, δε θα ξημερώνουμε, δε θα ημερώνουμε. Μου αρέσει αυτή η ατέλειωτη νύχτα, η μεγαλύτερη όλου του χρόνου. Κι ακόμα πιο πολύ μ' αρέσει η ερημιά. Όταν μόνο τ' αστέρια σιγολάμπουν τυλιγμένα στην παγωνιά και την ομίχλη. Αυτή η νύχτα, κόντρα σε όλες τις δήθεν μέρες, μου μοιάζει πιο αληθινή.

Δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα

2010-12-11T12:29:00.001+02:00

(Αναδημοσίευση)

Η κρίση που ξεκίνησε το 2008 οφείλεται σε πολλά, άλλα κύρια και άλλα δευτερεύοντα και η Ελλάδα με την εύθραυστη δημοσιονομική υγεία έγινε ένα από τα πρώτα θύματα.

Από το 1973 και μετά διανύουμε μια περίοδο σταθερής ανισορροπίας όπως την χαρακτηρίζει ο Γιάννης Βαρουφάκης: Μια περίοδο άνισου πλουτισμού που βελτίωνε τους δείκτες εντυπωσιακά, παρήγαγε ταυτόχρονα εντυπωσιακό πλούτο και μεγάλη δυστυχία, αύξανε τις ανισορροπίες και έχτιζε λογιών-λογιών παλάτια στην άμμο.

Τα δυο πιο σημαντικά παλάτια: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αγορά ακινήτων. Τα παράγωγα και τα δομημένα ομόλογα αυγάτιζαν το χρήμα των τραπεζών και των hedge funds, ενώ το εργατικό κόστος έπεφτε, οι μισθοί έμεναν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι όδευαν επιτακτικά προς το δανεισμό. Και όσο δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν οι τιμές των κατοικιών και τόσο αυξανότανε ο δανεισμός και η εξάρτηση. Το ζήσαμε τόσο έντονα στη χώρα μας τα τελευταία..... (το υπόλοιπο εδώ:
http://mhmadas.blogspot.com/2010/12/blog-post_11.html)

Φούσκες

2010-12-11T11:40:00.000+02:00

Φυσάς με προσοχή
Μεγαλώνει αυτή- όλο και μεγαλώνει
Μέχρι που αποκολλάται μαλακά
Και ίπταται
Φεύγει
Τι όμορφη που είναι!
Τι μαγικά που ταξιδεύει
Πόσα χρώματα!
Ύστερα άλλη, πιο μεγάλη....

Υπνωτίζεσαι
Από παιδί....

(Αν και το ξέρεις- και πολύ καλά το ξέρεις-
πώς τελειώνουν όλ' αυτά....)

Κρύο....

2010-12-11T10:50:00.001+02:00

Έστω κι έτσι
Βεβιασμένα, κάπως μίζερα
Θα κλείσει ο κύκλος των εποχών
Ήρθε το κρύο που όλοι περιμέναμε
Να αποστειρωθεί ο αέρας
Να συσταλθούν τα αγγεία
Να παγώσουν τα χέρια
Έστω κι έτσι
Έφυγε το μουμιοποιημένο καλοκαίρι
Να επιταχυνθούν οι ρυθμοί της σκέψης
Μήπως και βρεθεί μια κάποια λύση....

Νησίδα ή παγίδα;

2010-11-30T14:18:00.000+02:00

Είμαι θυμωμένη τον τελευταίο καιρό, θυμωμένη με τους εχθρούς (λογικό) αλλά και με τους "φίλους". Δεν ξέρω πια τι να πω και σε ποιον να μιλήσω. Πάντα αισθανόμουν λίγο Δον Κιχώτης αλλά τώρα παράγινε το κακό.
"Δεν υπάρχουν σοσιαλιστικές νησίδες" είναι η καινούρια καραμέλα. "Τι νομίζεις ότι κάνεις" η πιο αγενής έκφραση του ιδίου πράγματος.
Εντάξει βρε παιδιά, τότε να συνεχίσουμε το θεάρεστο έργο του φιλοσοφείν από τον καναπέ και να προσπαθούμε να πείσουμε τους πεπεισμένους ή να αναλύουμε θεωρίες και ιστορίες. Βαρέθηκα πώς να σας το πω. Συζητούμε δυο- τρεις γι' αυτά που έτσι κι αλλιώς συμφωνούμε και παραπέρα τι γίνεται; Και είναι ο ακτιβισμός λύση; Άλλοι το έχουν ερωτηθεί πολύ πριν από μένα και το έχουν αναλύσει πολύ καλύτερα. Δεν μ' ενδιαφέρει. Αφού κανείς δεν μου προτείνει κάτι καλύτερο, θα κάνω αυτό- ποιο; Το αυτονόητο- τις σοσιαλιστικές νησίδες. Χωρίς φωνές, υστερίες, ηρωισμούς. Ήσυχα από το πόστο που -διάλεξα;; με διάλεξε;; λίγη σημασία έχει.
Κλείνω την πόρτα στα παιδιά που μου πουλάνε εφημερίδες και ιδέες. Τα θαυμάζω πάντα αλλά ας πάνε να τα πούνε σε κανέναν που δεν τα ξέρει. Αυτό άλλωστε θα είχε αξία. Εγώ είμαι κουκί μετρημένο και δε μετράω.
Κι όσο για τις σοσιαλιστικές νησίδες, εάν είναι ανέφικτες, τότε αγαπητοί μου γιατί θέλετε να σας ψηφίζουμε; Εάν δηλώνετε ανήμποροι ευθύς εξ αρχής τι νόημα έχει να κατεβαίνετε στις εκλογές; Για να μετρηθούμε πόσοι είμαστε; Το ξέρουμε: λίγοι. Τόσο λίγοι που δε φτάνουμε για τίποτα.

ΥΓ: Εγώ βέβαια γι' αυτό προσπαθώ:

Εάν στο τέλος προκύψει κάτι τέτοιο :

μάλλον θα έχω αποτύχει.

Κάθε πρόταση δεκτή.

Το σύνθημα παραμένει το ίδιο

2010-11-17T13:02:00.000+02:00

Μη βολεύεστε.
Εσείς, οι διπλανοί μου, αστοί μέχρι το μεδούλι.
Μη βολεύεστε.
Κι αν νομίζετε ότι δεν απειλείστε.
Θα έρθει ο καιρός.
Θα έρθει ο καιρός που το σύστημα, αφού φάει τους "εχθρούς" του
Θα αρχίσει να τρώει τα παιδιά του.
Δηλαδή εσάς.
Γιατί το σύστημα αυτό δε χορταίνει.
Κι αν ξεγιελιάστε ότι δίνοντάς του τροφή
Tους πιο αδύναμους από εσάς θα τη γλυτώσετε
Χα
Αυτό το κόλπο ποτέ δεν έπιασε.
Το σύστημα αυτό είναι πιο έξυπνο από όλους εμάς μαζί.
Να ξέρετε.
Και θα χτυπήσει εκεί που δεν το περιμένετε
Κι εκεί που πιο πολύ πονάτε: στα παιδιά σας.
Γι 'αυτό
"ποτέ σου μη στείλεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπάει η καμπάνα, χτυπάει για σένα..."*

*John Donne

Κυριακή, κοντή γιορτή.

2010-11-14T18:13:00.000+02:00

Κολοκύθια χοντροκομμένα για το μουσακά της μαμάς.
Ψηφοδέλτια και playmobil. Ο αδερφός μου, τα παιδιά του, η μικρή μας αδερφή...
Μικρό σόι, δε μείναμε και πολλοί.
Εκλογές: σαν παλιά Κυριακή- όλοι γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι.
Οι μικροί να ψιλοβαριούνται μέχρι να τους πεις ότι μπορούν να σηκωθούν (και να σηκώσουν τον κόσμο...)

Ψευδαίσθηση οικογενείας. Ψευδαίσθηση δημοκρατίας. Ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ψευδαίσθηση δύναμης...

(Κι ύστερα τους πείραξε το κάπνισμα- αφού με ένα ναρκωτικό καταφέρνουμε να ζούμε όλοι, τι νομίζετε;)

Πώς τα φέρνει η τύχη (και η ιστορία)

2010-11-09T20:19:00.005+02:00

9 Νοεμβρίου 1918

Η πτώση του Κάιζερ
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίαζε το τέλος του και η γερμανική στρατιωτική ηγεσία αποδέχτηκε ότι πλέον κάθε ελπίδα για τη νίκη είχε χαθεί. Τότε ξέσπασε η επανάσταση των ναυτών στο Κίελο και των εργατών σε διάφορες πόλεις της χώρας. Ακολούθησε η Νοεμβριανή Επανάσταση με επακόλουθο το τέλος της γερμανικής μοναρχίας. Εργάτες και στρατιώτες ακολούθησαν το παράδειγμα των Pώσων και συγκρότησαν σοβιέτ, συμβούλια εργατών και φαντάρων.
Ο Φίλιπ Σάιντεμαν ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, κήρυξε από το παράθυρο του μεγάρου του Ράιχσταγκ έκπτωτη την γερμανική μοναρχία (τον Κάιζερ Γουλιέλμο) και ανακήρυξε την Γερμανική Δημοκρατία.

9 Νοεμβρίου 1938

Η νύχτα των Κρυστάλλων

Μαζικό πανεθνικό πογκρόμ στη Γερμανία και στην Αυστρία με στόχο τους Εβραίους πολίτες όλης της χώρας όπου η κυβέρνηση αξιοποίησε, εκτός από τα επίσημα κρατικά μέσα, κυρίως την οργάνωση του Ναζιστικού Κόμματος, για να οργανώσει και να υλοποιήσει τις ταραχές και αποτέλεσε την απαρχή του Ολοκαυτώματος.

9 Νοεμβρίου 1989

Πτώση του Τείχους του Βερολίνου

Μια συγκεχυμένη αναφορά του Γκύντερ Σαμπόφσκι (μέλους του Πολιτικού Γραφείου) σε μια νέα ταξιδιωτική ρύθμιση - η οποία όμως δεν ήταν παρά ένα νομοσχέδιο υπό επεξεργασία- κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης, γίνεται το τηλεοπτικό γεγονός του αιώνα. Τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων μέσα σε λίγα λεπτά και η ανατολικογερμανική τηλεόραση αργότερα αναμεταδίδουν τη συνέντευξη και τα νέα αγνοώντας ή ξεκαθαρίζοντας με δική τους πρωτοβουλία τις ασάφειες και συνοψίζοντας την είδηση στο γεγονός ότι το τείχος άνοιξε.
Οι Ανατολικοβερολινέζοι ακούν τις ειδήσεις από το Δυτικό Βερολίνο, βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλο στους δρόμους και κατευθύνονται προς το τείχος. Μπροστά στον κίνδυνο να λιντσαριστούν από τις μάζες το προσωπικό του μεθοριακού φυλακίου Μπορνχόλμερ Στράσε ανοίγει τις πύλες στις 23:00. Σύντομα ακολουθούν και άλλα φυλάκια.
Μέχρι το πρωί της 10ης Νοεμβρίου όλες οι πύλες του τείχους έχουν ανοίξει διάπλατα και οι πολίτες τις περνούν χωρίς κανένα έλεγχο.

Η 9η Νοεμβρίου συμπίπτει πάνω- κάτω με τη 18η Μπρυμαίρ...

Από μικρό κι από τρελό....

2010-11-08T19:38:00.000+02:00

Πώς βλέπουν τα παιδιά το πολιτικό σκηνικό:

(Όχι, τα χρώματα στις τρύπες δεν είναι τυχαία...)

Ο Νοέμβρης επελαύνει

2010-11-04T15:53:00.000+02:00

Εκτυφλωτικά τσιμέντα και δέντρα παρήγορα σκοτεινά.
Τα μάτια δακρύζουν και μισοκλείνουν άμαθα στο φως.
Περπατάμε μπουλουκηδόν, σαν αιχμάλωτοι,
τα ράκη τα φοράμε εσωτερικά,
καθώς πηγαίνουμε από το ένα στρατόπεδο στο άλλο.
Έπειτα στους κοιτώνες για μικρή ανάπαυλα-όχι της ψυχής όμως.

Κάποτε είχαμε πόλεμο, καταστροφές, σάμπως τώρα τι έχουμε;

Ρετουσαρισμένοι υποψήφιοι μας κοιτάνε από τις κολώνες αγκαλιά με τραγουδιστές της συμφοράς. Τόσα χρόνια στην εξουσία- τώρα υπόσχονται.
Πήραμε ευχαριστούμε.
Ελεγχόμενες εκρήξεις και ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Ψήφος ή ψόφος...
Ένα παγιδευμένο φάκελλο για το ψ(ο)φοδέλτιο παρακαλώ...

Απορίας άξιον...

2010-10-30T13:00:00.000+02:00

Όλοι φυσικά σε αυτή τη χώρα ξέρουν πότε κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος.
Πόσοι όμως ξέρουν πότε τελείωσε;
Πότε έληξε ο Δεύτερος Παγκόσμιος;
Πότε- έστω- απελευθερώθηκε η Ελλάδα;
Η Αθήνα;

Δεν είναι περίεργο να γιορτάζουμε με τόσο φανατισμό την αρχή ενός πολέμου και όχι το τέλος του και την επέλευση της ειρήνης;;

(Υπάρχει άραγε κάποιος βαθύτερος λόγος γι' αυτό;)

(Να μη ρωτήσω τώρα και πότε ιδρύθηκε το Ελληνικό κράτος- το αφήνω για την επέτειο της 25ης Μαρτίου...)

Όταν δεν γράφω αντιγράφω...

2010-10-23T20:01:00.000+03:00

(Να ρίξουμε και λίγο κόκκινο στο μίγμα διότι τελευταία ό,τι κι αν γράψω βγαίνει μαύρο)

(http://uhuru66.blogspot.com)

Σας θυμίζει τίποτα;

2010-10-19T19:46:00.000+03:00

Η ζωή είναι ποτάμι, κολύμπα!

2010-10-16T17:07:00.000+03:00

Όταν ηχούν οι σάλπιγγες τ' ουρανού,
οι άνθρωποι σωπαίνουν.
Το κλάμα της νύχτας το πνίγει το σκοτάδι
και η βροχή παίρνει μαζί της τα κομμάτια σου.
Σε λίγο οι οδοκαθαριστές θα σκουπίσουν
τα γυαλιά απ΄την σπασμένη σου ψυχή,
θα εξαφανίσουν τα χνάρια όσων πέρασαν.
Κι εσύ που στέκεις μόνο και θυμάσαι
μοιάζεις πιο πεθαμένος απ΄τους πεθαμένους
αφού δεν προχωράς και μόνο στέκεσαι.
Γιατί θάνατος δεν είναι να σταματάς να αναπνέεις-
θάνατος είναι η κάθε μέρα που δε δημιουργείς,
δε φτιάχνεις, δεν κινείσαι
Θάνατος είναι οι μνήμες που καταβροχθίζουν το παρόν
και απειλούν το μέλλον.
Κουνήσου, προχώρα, μην τελματώνεις....
Η ζωή έχει το κακό συνήθειο να συνεχίζεται
και έχεις χρέος να ακολουθείς
σαν καλός στρατιώτης που πάντα ήσουν....

Αντίο....

2010-10-10T23:25:00.001+03:00

Ίσως θα σου άρεσε να ξέρεις ότι στις 9 Οκτωβρίου είχε φύγει και ο Τσε....

Με μια αστυνομική σειρά... ξεχνιέμαι...

2010-10-05T21:03:00.000+03:00

Μερικές φορές τα βράδια, χρειάζομαι κάτι να με χαλαρώσει αλλά είμαι τόσο κουρασμένη που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε κάποιο βιβλίο. Έχω βρει λοιπόν το απόλυτο παραμύθι:csi. Οι ήρωές μου, που ξέρουν χημεία, ανατομία, βαλλιστική, ψυχολογία και πάνω από τα πτώματα απαγγέλλουν Σαίξπηρ, τα καταφέρνουν σχεδόν πάντα να με αφήνουν με ένα αίσθημα δικαίωσης στο τέλος. (Έχω ξεπεράσει τις ερωτήσεις του τύπου: αλήθεια, στις ΗΠΑ ξοδεύουν τόσο χρήμα και χρόνο για να εξιχνιάσουν τη δολοφονία ενός άστεγου, μιας πόρνης, ενός μετανάστη κλπ;)

Σας παρακαλώ πολύ κύριε Γκρίσομ, όταν ευκαιρήσετε, περάστε μια βόλτα και από τη χώρα μας. Έχουμε κάτι εγκληματίες εδώ που μας δολοφονούν εν ψυχρώ και κατ' εξακολούθηση - serial killers- και κανείς δεν ενδιαφέρεται. Το πιο στυγνό έγκλημά τους δε είναι ότι σκοτώνουν εκ προμελέτης το μέλλον μας με τρόπο ιδιαζόντως απεχθή.

Δεν εχουμε τέτοια καταπληκτικά εργαστήρια αλλά θα βοηθήσουμε όσο μπορούμε.

ΥΓ: Και από Σαίξπηρ κάτι ξέρουμε όσο να' ναι...

Homo automobilis

2010-10-02T18:47:00.000+03:00

Η χρωματιστή σου λαμαρίνα
Στέκεται ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο.
Εδώ κλεισμένη απολαμβάνω
Τη μοναχική μου διαδρομή στη ζωή.
Κυλάς στην άσφαλτο
Με πας μακριά
Ταχύτητα συμβατή με αυτή του νου
Όλα περνάνε πίσω από το τζάμι:
Σκουπίδια, ζητιάνοι, δυστυχία
Κλειστά παράθυρα, ησυχία- μουσική
Ό,τι μ' αρέσει
Έτσι κυλάμε αγκαλιά και ταξιδεύουμε
Ένα μέτρο ασφαλείας από την πραγματικότητα
Διαρκής κίνηση
Δε σκέφτομαι τίποτα δεν πάω πουθενά
Απλώς δε θέλω να σταματήσω
Η χρωματιστή σου λαμαρίνα
Θα με συνοδέψει τρυφερά προς την έξοδο
Ολόισια στο γκρεμό......

Πτυχίο αλαζονείας.

2010-09-28T21:17:00.000+03:00

Τελευταία, όλο και πιο συχνά, εκπλήσσομαι και θλίβομαι ταυτόχρονα, συζητώντας με νέους ανθρώπους που τώρα ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους σε κάποιο από αυτά τα επαγγέλματα που εξακολουθούμε να ονομάζουμε "λειτούργημα". Πρόκειται ως επί το πλείστον για αποφοίτους κάποιας πολυπόθητης σχολής, οι οποίοι εννοείται ότι πέτυχαν το στόχο τους και σπούδασαν ό,τι ακριβώς ονειρεύονταν.
Θα περίμενε λοιπόν κανείς από αυτούς τους νεαρούς επιστήμονες να δείξουν ζήλο, ιδιαίτερα όταν καταφέρνουν σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να βρουν δουλειά.
Αντ' αυτού όμως διακρίνεται μια γκρίνια, μια προσήλωση στις αποδοχές και καμία όρεξη να υπηρετήσουν ιδανικά και αξίες: Εκπαιδευτικοί διαπληκτίζονται πάνω από τα προγράμματα και τον καταμερισμό των αντικειμένων, γιατροί παραπέμπουν ο ένας στον άλλον άτυχους ασθενείς- τελικά για πιο λόγο σπουδάσατε βρε παιδιά;
Μόνο για τα λεφτά;
Εάν ξεκινάτε έτσι, περιμένοντας πότε θα περάσει το ωράριο να σχολάσετε, διαρκώς παραπονούμενοι για την τάδε ή δείνα αδικία που σας έγινε και - κυρίως- χωρίς αγάπη για τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας, τον οποίο (με τη θέλησή σας και με πολλή προσπάθεια) διαλέξατε να υπηρετήσετε, τι θα σας συμβεί με την πάροδο του χρόνου; Τώρα που είστε φρέσκοι, χωρίς πολλές υποχρεώσεις, χωρίς πολλές ρυτίδες, χωρίς "αποσκευές" γεμάτες απογοητεύσεις τώρα θα περίμενε κανείς να τα "δώσετε" όλα! Είστε οι μεταγραφές που όλοι περιμένουν να παίξετε μπάλα!
Όταν τα χρόνια και η ζωή θα αρχίσουν να σας "τσαλακώνουν" τότε τι θα μείνει; Από το τίποτα τι μπορείς να αφαιρέσεις;

Κάποτε οι δάσκαλοι ήθελαν να μάθουν γράμματα στα παιδιά.
Κάποτε οι γιατροί ήθελαν να κάνουν καλά τους αρρώστους.
Τώρα τι θέλουν;
Δεν ξέρω να σας πω...

Θέλω να πιστεύω πως συνάντησα τις εξαιρέσεις.

"Παλιατζή, πάρτα όλα..."

2010-09-24T18:39:00.000+03:00

Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς χωριά, χωρίς σπίτια που από-πάππου-προς-πάππου φιλοξενούν την οικογένεια μαζί με όλα της τα προικιά: φωτογραφίες, κατσαρολικά, κεντήματα, γράμματα, καρτ-ποστάλ, κοσμήματα, βιβλία, σημειώματα, μωρουδιακά, μαξιλαράκια του καναπέ.

Αυτοί οι άνθρωποι κάποτε θα κληθούν να χωρέσουν όλη τους τη ζωή σε κούτες, να την αφήσουν στο πεζοδρόμιο ή να γεμίσουν το σπίτι τους άχρηστα πράγματα υπομένοντας ίσως του συντρόφου τους την γκρίνια. Καταλαβαίνω πως είναι τελείως βλακώδες να δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς την παιδική σου κούκλα, όταν είσαι πια σαράντα και... Παρ' όλ'αυτά οι ψυχές μερικές φορές είναι σαν τα μαλάκια: αν τους πάρεις το καβούκι αφυδατώνονται μέχρι θανάτου.

Πόση σαβούρα μπορεί να αντέξει ένα νοικοκυριό; Πόση κατανόηση μπορούν να δείξουν οι άλλοι, άσχετοι άνθρωποι όταν σε βλέπουν να στοιβάζεις στο ζωτικό τους χώρο εργόχειρα προγόνων που ποτέ δε γνώρισαν και θυμητάρια ένα σωρό; Τι αρρώστεια είναι αυτή, το δέσιμο με τα πράγματα!
Εδώ έφυγαν οι άνθρωποι, για τα πράγματα θα καθόμαστε να σκάμε; Κι όμως: όσο το περιβάλλον μένει ανέγγιχτο, είναι κάπως σα να ζουν κι αυτοί ακόμα. Μα ως πότε θα διατηρούμε αυτά τα αυτοσχέδια μαυσωλεία; Είναι αυτονόητο πως πρέπει να ξεκολλάμε και να προχωράμε. Κάθε τέτοια εκκαθάριση όμως μοιάζει σαν ξεριζωμός.

Ουφ! Δε θέλω άλλα πράγματα- θέλω να είμαι νομάς, άστεγος, όλη μου η κινητή περιουσία να χωράει σε ένα κουτί- να μη βρεθούν κι άλλοι μετά από μένα να συγκινούνται ασκόπως πάνω από ένα γάντι (που ούτε καν το ταίρι του δε θα μπορούν να βρουν!)

Παλιά τετράδια

2010-09-21T22:55:00.001+03:00

Να ζήσω σα φλόγα που περνά και χάνεται
μέσα σε μια λάμψη, μέσα σε μια έξαψη...
Μα σαν πρέπει να καίω τους άλλους για να ζω
άραγε αντέχω;

Φυσάει ένας αέρας δροσερός και παίρνει τη ζωή μου στα μουγγά
μαζί με ένα σωρό κίτρινα φύλλα.
Παλιό ημερολόγιο, μαδάει στον έρημο δρόμο, σκορπίζεται.
Παιδικά χρόνια, εφηβεία..
Να- για πιάσε εκείνη τη σελίδα εκεί, είναι θαρρώ
ο πρώτος μου έρωτας...
-Θέλεις να ξαναζήσεις- ίσως
-Όχι, όχι, ήταν όλα πολύ σκληρά
τα άντεξα τότε- δεν ξέρω αν μπορώ ξανά.

Κι όμως όλα γυρνούν, έρχονται πίσω
δεν μπορείς πια να κρυφτείς
πώς νόμισες ότι ξεμπέρδεψες με τα φαντάσματα;
'Ηρθε ο Σεπτέμβρης, μα δε φτάνει ο αγιασμός.
Σκιές παραμονεύουν μέσα στον ύπνο σου
Πώς να γλυτώσεις από το φόβο που καραδοκεί
πίσω από τα βλέφαρά σου;

(Στη δουλειά- εκεί νομίζεις ότι δε σε βρίσκουν
επειδή ο πόνος των άλλων σκιάζει το δικό σου)

....ακόμα παλεύεις;
Χαρτιά, μυαλά, όλα κουβάρι
Σκίσ'τα και πέταξέ τα όλα
είναι αργά
μα ίσως προλάβεις το τελευταίο απορριμματοφόρο.

Η σκιά

2010-09-08T21:02:00.000+03:00

Ο θάνατος είναι ένα μαύρο πουλί
Κόβει κύκλους ψηλά και ρίχνει τη σκιά του
Γύρω από τον εκλεκτό σε μεγάλη ακτίνα
Αν τον ορέγεται καιρό
Είναι μεγάλος ο κύκλος
Μεγάλη κι η σκιά
Αν ξαφνικά τον δει
Σκιά δεν υπάρχει
Εκεί που είναι το όρνιο κουκίδα στον ουρανό
Εκεί εφορμάει και αρπάζει τη λεία.

Όποιος καιρό έχει ζήσει κάτω από τη σκιά
Ξέρει τι βάρος έχει.
Βάρος που γίνεται αβάσταχτο.
Ο φόβος του θανάτου είναι χειρότερος
Κι από το θάνατο τον ίδιο

Φτεροκοπάει κατεβαίνοντας και
Σύννεφο σηκώνεται η σκόνη
Σύννεφο που παίρνει τον εκλεκτό
Τον ανυψώνει μέσα στο φως
Θάμβος οράσεως, ρίγος και δέος.

Τώρα ήταν εδώ
Τώρα δεν είναι

("Τώρα" και αόριστος- δεν πάνε μαζί
Είναι για να τονίσουν το παραλογο.)

Τώρα ήταν εδώ.

Πάντα θα είναι.

Ας διώξει κάποιος αυτό
Το ενοχλητικό πουλί
Τόσο έφαγε
Ακόμα εδώ γυρίζει.....

Δημοτικές εκλογές

2010-09-07T21:06:00.000+03:00

κλικ

Η επίσημη πρόταση του βλογ τούτου για τις δημοτικές εκλογές (και όχι μόνον).

Πληροφορίες στα ελληνικά εδώ

Ο Σούπερ Μάριο κι εγώ

2010-09-04T14:37:00.000+03:00

Ι
Σε έφερα στον κόσμο υποτίθεται με χαρά και με πλήρη συνείδηση των ευθυνών μου. Κάπου στην πορεία κουράστηκα και σε εμπιστεύθηκα σε χέρια εύκολα και πάντα διαθέσιμα. Τώρα που σε θέλω πίσω εσύ δε γυρίζεις κι αναρωτιέμαι γιατί;;;

ΙΙ
Με βλέπεις όλη μέρα να παλεύω με το τηλεχειριστήριο, να συνομιλώ με τους τηλεοπτικούς μου συντρόφους, να προγραμματίζω τη ζωή μου βάσει του προγράμματος της τηλεόρασης, να αντιγράφω φράσεις και συμπεριφορές, να αναμασάω κρίσεις και επικρίσεις. Όταν εσύ κάνεις το ίδιο σου κάνω παρατήρηση;;;;

ΙΙΙ
Δεν έχω κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Οι φίλοι σου όμως στο σχολείο μιλούν για ηλεκτρονικά, οι φίλοι σου στην παραλία παίζουν ηλεκτρονικά, οι φίλοι σου στην εξοχή κλείνονται στο δωμάτιο γιατί στο φως δε φαίνεται η οθόνη- πόσο μπορείς να αντισταθείς;;;

ΙV
Φίλοι μου εκπαιδευτικοί, φίλοι μου γονείς τρυφερών φυντανίων, που λέει κι ο αγαπητός Καμηλιέρης, βοηθάτε γιατί χανόμαστε. Η αυτοκρατορία Nintendo, Wii και σια αντεπιτίθεται... Άντε τώρα εμείς με τα επιτραπέζια, το εφτάπετρο και το κρυφτό να αμυνθούμε.

Πρέπει να είμαστε ευδιάθετοι, ενδιαφέροντες, διασκεδαστικοί και πρόθυμοι.
Αχ πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος εργαζόμενος, με τα νεύρα κρόσια από χίλιες δυο άλλες- άσχετες- αιτίες;

Πολλά τα ερωτηματικά.

Όμως στο όνομα των ελπίδων που είχαμε όταν κυοφορούσαμε, στο όνομα αυτού του καλύτερου κόσμου που οραματιζόμαστε, ας μαζέψουμε τα κομμάτια μας.
Ξέπλυμα στην πλύση εγκεφάλου.
Αντίσταση.
Πες- πες, όλο και κάτι θα μείνει.
Αλλά προπαντός, ας γίνουμε εμείς πρώτοι το παράδειγμα του ανθρώπου που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Νυν ο υπερπάντων αγών.

Ένας Γερμανός φίλος

2010-08-28T14:49:00.003+03:00

Γνωριστήκαμε σε μια φοιτητική κινηματογραφική λέσχη γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ' 80. Λίγα λόγια, πολλές εικόνες -ασπρόμαυρες, μουσική, χιούμορ. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Τον ακολούθησα στις πόλεις μαζί με την Αλίκη και συνάντησα τον Αμερικανό φίλο του.

Μετά πήγαμε στο Παρίσι του Τέξας. Γνώρισα πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους εξαιτίας του: Rudiger Volger, Ry Cooder, Peter Handke, Bruno Ganz και άλλους που ίσως μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.
Μου χάρισε την απόλυτη ευτυχία λίγα χρόνια μετά πετώντας στους ουρανούς του Βερολίνου. Ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα, ιδιαίτερα όταν είσαι 20 χρόνων. Λίγο η μαγική γλώσσα (ένα κόλλημα το είχα από πριν), λίγο τα πλάνα από ψηλά....

Μεγάλο ρόλο στην ιστορία μας έπαιξαν βέβαια και οι μουσικές του προτιμήσεις.

Όπως όμως συχνά συμβαίνει στους μεγάλους έρωτες, ύστερα από την κορύφωση έρχεται η βαρεμάρα και η απογοήτευση. Δεν ήθελα να το παραδεχτώ στην αρχή, παρ' όλο που όλοι μου το έλεγαν κι επέμεινα να τον ακολουθώ μέχρι το τέλος του κόσμου: τόσο μακριά- τόσο κοντά! Στη Λισαβώνα κοντέψαμε να χωρίσουμε και σιγά- σιγά ήρθε το τέλος (της βίας). (Οι μουσικές του όμως επιλογές οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πάντα αξεπέραστες)

Διατηρώ γι' αυτόν μια τρυφερότητα, όπως συνηθίζουμε για τις πρώτες μας αγάπες όταν έχουν πια περάσει και θα θυμάμαι πάντα τις μεγάλες συγκινήσεις που μου χάρισε. Παρακολούθησα με ενδιαφέρον το ταξίδι του στην Κούβα και έμεινα ευχαριστημένη από το ξενοδοχείο του ενός εκατομμυρίου, η παλιά μαγεία όμως δεν υπήρχε πια. Μεγάλωσα μάλλον.

Χαθήκαμε έκτοτε. Λέω να τον ξαναβρώ στο Παλέρμο, θα δούμε.

Τον θυμήθηκα πάλι αυτές τις ημέρες εξαιτίας των U2.
Άλλωστε ακούω ανελλιπώς τα cd του και κάπως έτσι γίνομαι πάλι 20 χρόνων......

Ευχαριστώ Βιμ- παρεμπιπτόντως να σου πω ότι δεν ξέχασα τα γενέθλιά σου (65!) όμως πρέπει επιτελους να σε ξεπεράσω και να προχωρήσω στη ζωή μου.